Verenigde Staten juli 2007



Vanaf 5 juli tot en 2 augustus gaan wij naar de USA. We starten in San Francisco, rijden met auto via Las Vegas, enkele National Parcs, via San Diego naar Los Angelos.
Vandaar vliegen we weer terug naar Amsterdam.

We zijn weer thuis in Almere.

Alle foto's via Picasa

Slechts een selectie van 39 foto's via Picasa

Dag
Dag 1, vrijdag 6 juli: Vliegen naar San Franscisco
Dag 2, zaterdag 7 juli: San Franscisco
Dag 3, zondag 8 juli: San Francisco
Dag 4, maandag 9 juli: rijden naar Monterey Bay
Dag 5, dinsdag 10 juli: Montery Bay
Dag 6, woensdag 11 juli: rijden van Montery naar Sonora
Dag 7, donderdag 12 juli, rijden van Sonora naar Yosemity
Dag 8, vrijdag 13 juli, Yosemity
Dag 9, zaterdag 14 juli, rijden van Yosemity naar Death Valley
Dag 10, zondag 15 juli, rijden van Death Valley naar Las Vegas
Dag 11, maandag 16 juli, Las Vegas
Dag 12, dinsdag 17 juli, rijden van Las Vegas naar Cedar City : Zion
Dag 13, woensdag 18 juli, Cedar City : Zion NP
Dag 14, donderdag 19 juli, Cedar City : Rustdag
Dag 15, vrijdag 20 juli, rijden van Cedar City naar Vernal
Dag 16, zaterdag 21 juli, Vernal - Dinosar Par, rijden naar Grand Junction
Dag 17, zondag 22 juli, rijden van Grand Junction naar Moab
Dag 18, maandag 23 juli, rijden van Moab naar Williams (Grand Canyon)
Dag 19, dinsdag 24 juli, Grand Canyon
Dag 20, woensdag 25 juli, lange rit van Williams naar San Diego
Dag 21, donderdag 26 juli, San Diego: Knotts Soak City
Dag 22, vrijdag 27 juli, Sea World
Dag 23, zaterdag 28 juli, rijden van San Diego naar Los Angelos/Anaheim
Dag 24, zondag 29 juli, Strand, Hollywood
Dag 25, maandag 30 juli, Universal
Dag 26, dinsdag 31 juli, allerlei
Dag 27, woensdag 1 aug, terugvliegen 18:00 uur
Dag 28, donderdag 2 aug, aankomst in Amsterdam 

 

mail naar mij: mverbern@chello.nl

 

 

Dag 1: Vrijdag 6 juli

Vliegen van A’dam naar San Francisco met KL 605, Aankomst 13:05 uur. We slapen vrijdag, zaterdag en zondag in Hotel HOLIDAY INN GOLDEN GATEWAY.
Geweldig wat een dag. Het is nu 3:10 uur Nederlandse tijd van vrijdag naar zaterdag. Tijd in San Francisco (SF) is 18:10 uur. Tristan en Mick slapen net, wij zijn nog wakker. We vertrokken vanaf Schiphol iets later en we vlogen uiteindelijk om 11:45 uur. Tot 21:45 uur, dus 10 uur vliegen. Mick vond het geweldig, vooral het vaart maken bij de start. Tristan was vooraf bang, maar zat verder vrolijk naar beneden te kijken. Het is wel een lange zit: drankje met gezouten amandelen, eten (pasta en visrijst, salade en eng toetje), weer drinken, ijsje of soort chips, weer drinken, tenslotte een soort soep en salade. Gepland op tijd in SF, maar de immigrations duurden erg lang. Na de paspoortcontrole, foto en vingerafdrukken, mochten we nog naar een 'secundairy' controle. Achteraf bleek dat onze paspoorten te nieuw zijn en dat vertrouwen ze niet. 'waarom heb je je paspoort vernieuwd? was it expired, of misschien gestolen? Een korte makkelijke vraag, maar duurde al met al wel 3 kwartier, we waren niet de enige.
Daarna nog koffers zoeken en inderdaad: 2 koffers nog in Nederland. Die komen later naar het hotel, hopen we? Koffer van Tristan en Alex dus nog even niet.
Het Hotel wilde ons ook niet kennen, we zaten niet met onze reservering in het systeem. Zij zoeken het uit, maar we hebben nu 2 hele grote kamers (parlor suite) op de hoek bovenin het gebouw (26e verdieping).
Nog effe televisie zappen en slapen.
cable car cable car

We zouden 2 kamers met kingsize dubbelbed hebben, in Nederland geboekt voor 636 euro totaal (5 personen, 3 nachten). Het lijkt erop alsof we voor 200 dollar ook met 5 op een kamer hadden kunnen slapen, maar dan hadden we wel 1 kamer gehad... Maar dat is wel goedkoper.
We hebben met zijn vijven iedere keer heerlijk (en duur) ontbeten, met ontbijtbuffet (continental of uitgebreid) voor gemiddeld 60 dollar.






Dag 2: Zaterdag 7 juli

cable car
Vanacht waren Tristan, Mick en Marti om 5:00 uur wakker, Alex en Jasper bleven slapen tot 6:30 uur. Als we vanavond niet te vroeg naar bed gaan, zullen we door het tijdsverschil heen zijn.
Dus om 7:00 aan het ontbijt in het hotel en om 8:30 uur in de Cable Car. Dat is heeeel langzaam, maar wel leuk. We hebben natuurlijk ook aan de Cable Car gehangen, dat moet als je toerist bent. We hadden een 3 dagen passport gekocht voor alle openbare vervoer in SF: dat was 18 dollar p.p
alcatraz1 alcatraz1
Vervolgens naar pier 33 voor Alcatraz. We hadden vooraf in Nederland kaarten gekocht via de website (alcatraz) en de bevestiging geprint. Daarmee naar het hokje op Pier 33 en voila: de kaartjes. Wanneer je Alcatraz niet enkele dagen vooruit boekt, kun je niet naar Alcatraz. De eerste mogelijkheid die wij hoorden was dinsdag (en het was zaterdag). Maar wij hadden geboekt, dus in de rij, kaartjes in de hand houden, een voor een en op de boot. Alcatraz was erg indrukwekkend, vooral de audio toer. Iedereen krijgt een koptelefoon op met een guided tour in je eigen taal. Je kunt hem stopzetten, pauze nemen, etc. Het is grappig, iedereen loopt rond, gaat op in het verhaal en niemand praat met elkaar. Je luistert immers naar het verhaal. Verhalen over ontsnappingen (niet dus, ontsnappen was bijna onmogelijk), hele kleine cellen gezien, 2 bij 3 meter.
De jongens vonden Alcatraz leuk.
Vervolgens teruggelopen vanaf Pier 33 naar het begin van Market Street. Market Street afgelopen en bij Visitor Centre een kaart gekocht. Dit bleek echter niet het AAA center te zijn. Op de kruising van Market Street en Powel Street is Bloomingdales: een groot winkelcentrum waarbinnen dan nog weer Bloomingdales zit. Beneden in het shoppingcentrum is een hal met allemaal soorten eettenten, met in het midden een plein waar je kunt zitten, ongeacht wat je voor eten hebt gekocht. Je bestelt en betaalt je eten, gaat zitten en je krijgt een soort buzzer mee. Die gaat na een paar minuten hevig rood vlakkeren, waarna je je eten kan ophalen. Erg grappig!
Vervolgens naar de Cable Car gelopen, maar daar stond een hele lange wachtrij. We zijn dus maar gaan lopen, bergopwaarts. Alex en Marti hebben nog even boodschappen gedaan in de supermarket: Wholefoods. Rijstwafels= OK, appelsap = OK, pindakaas gaan we zo proeven.
Bij Starbucks in het bankfiliaal Western Union hebben we koffie gekocht. Marti had een Fruppachini met Caramel, erg lekker, al bleek het een soort ijskoffie te zijn. Maar erruug lekker.
Op de hotelkamer aangekomen bleken onze koffers er nog niet te zijn. We wachten vanavond nog af en moeten morgen bellen. Gelukkig was Harry Potter op de tv, die hebben we gekeken. Misschien straks via betaal tv de film 'bridge of therbithia' of zoiets bestellen en kijken. Later ook nog The Devil wars Prada gekeken, gewoon op tv.





Dag 3: Zondag 8 juli

De koffers zijn er!!
Dat scheelt weer een hoop gedoe, alhoewel een nieuwe Levi 501 voor 29 us dollar (beetje tax erbij, en dan 75 % om in euro's te komen) is niet veel geld. Maar ja: scheerapparaat, zwembroeken, t'shirts etc. En dan van Alex en van Tristan. We hebben de universele stekker nog het meest gemist, telefoon, labtop, PSP, etc. allemaal niet op te laden. Zonder electriciteit kunnen wij niet meer bestaan.
Ik (Marti) was natuurlijk weer vroeg wakker, om 6:00 uur. De rest was later wakker, maar dat kwam doordat de telefoon ging op de hotelkamer met de mededeling van de koffers. We hebben rustig aan gedaan en zaten pas om 8:39 uur (Tristan is erg nauwkeurig) aan het ontbijt. Een heel lekker ontbijt overigens: buffet met van alles. Niet dat wij in de ochtend de sausages eten, maar muffins, eieren, pancakes, fruit, cornflakes en gewoon brood is toch wel erg lekker. Tristan is met 12 jaar nog een 'child', dat scheelt weer een paar dollar.
Chinatown
We zijn met de Cable Car naar China Town gegaan. Er zijn veel Chinezen in SF, dus ook een Chinatown. Het was echter voornamelijk toeristen gedoe en niet het Chinatown zoals we in Singapore hadden gezien. Maar verder voor de jongens wel grappig. En toch niet zo duur: 3 volwassen t'shirts met allerlei SF opdruk voor 10 usdollar totaal.


golden gate golden gate
Daarna zijn we met de Cable Car naar Fishermans Warff gegaan. Inmiddels was het mooi weer, helder, zonnig, dus ik hoopte de Golden Gate brug te zien. We hebben hem gezien, maar nog steeds was de top in de mist. Het broodje Crab heb ik niet gegeten, ik zat nog vol van het ontbijt. Jasper vond het er stinken (naar vis) dus die liep snel door. Vervolgens zijn we naar Pier39 gelopen. Mick en Tristan voorop naar de beroemde zeeleeuwen: er waren er maar een paar. Het schijnt dat de langs de kust naar het zuiden gaan om hun jongen te werpen. Pier39 is een hele drukke toeristische pier, maar wel leuk. Allerlei winkeltjes, eettentjes, fruitstalletjes en t'shirt-verkoop shops nodigen uit om te shoppen.
We zijn het aquarium ingegaan, naar goed gebruik eerst een discount coupon uit een folder geknipt, zodat we 2 dollar pp korting (bleef over 11.95 dollar p.p) kregen. Het wordt een sport om overal de korting te vinden.
Terug naar het hotel met de Cable Car, waarna de jongens nog even zijn gaan zwemmen.
Ik worstel nog met het plaatsen van foto's op de website, nog even uitzoeken waarom dat niet wil. We slapen vandaag de laatste keer in Hotel Holiday Inn Golden Gateway.





Dag 4: Maandag 9 juli

Dodge Caravan
Vanochtend hebben we de auto opgehaald bij Alamo, nadat we in een Cab opgepropt daar waren afgezet. Een gewone sedan als taxi, dus taxichauffeur, Alex voorin en Marti, Tristan, Mick en Jasper achterin. Het was gelukkig maar 5 minuten rijden.
Gelukkig waren de papieren in orde en was er een auto gereserveerd. Tenminste, de auto stond even in een andere parkeergarage. Dus werden we daar na toe gebracht door Alamo en weer met zijn vijven en alle bagage in een normale, sedan. Weer opgepropt, gelukkig ook maar 5 minuten. Afijn, de auto was er, we hebben een Dodge Caravan. 7 zitplaatsen: 2 voorin, dan weer 2 plaatsen en een achterbank met drie plekken. Daar zit Jasper met naast zich nog enkele tassen en een koffer.
De kilometerstand is 5300 miles.
San Francisco uit ging wel goed,dank zij onze Japsy-Japsy. De auto is een automaat, maar Alex heeft dat al onder controle. Marti nog niet, maar die heeft wel eens een blauwe maandag in de automaat van Stefan gereden, dus dat moet goed gaan????

 

Santa Cruz
We zijn vervolgens naar Santa Cruz gereden, naar de SANTA CRUZ BEACH BOARDWALK . Dat is een soort permanente kermis. Daar is een houten, oude, oorspronkelijke achtbaan, maar de jongens vonden het maar niets. De charme van het authentieke ging aan hen voorbij.

Daarna doorgereden naar Monterey Bay en in Hotel ingecheckt. Dat ging voorspoedig en we hebben een grote kamer met 2 keer een tweepersoonsbed en een rollaway voor Jasper. Die ligt in het gangetje naast de badcel....
We hebben even de Fischermans Warff gezien, van waar we morgen de oceaan op gaan op zoek naar de walvissen. Volgens een bord waren er de hele week Humpback Wales gezien (bultruggen). We zijn erg benieuwd.
Een reisdagje, dus vandaag.

 

Aangekomen in Monterey slapen we in het BAYPARK HOTEL Dit hotel hadden we via internet gevonden en geboekt. Het ligt aan de rand van Monterey, 5 minuten rijden van de pier en het centrum. Net effe te ver om te lopen. De kamer bestond uit 2 dubbele (kingsize) bedden en Jasper lag op de rollaway. Per nacht 119 dollar.






Dag 5: Dinsdag 10 juli

Vandaag weer een drukke dag. We moesten vroeg opstaan, zodat we om 8:30 uur bij de Whale watch konden zijn.
De link voor de "4 to 5 hour trip" vanuit Monterey om Walvissen te zien: http://www.montereybaywhalewatch.com/
We stonden keurig met onze naam op de lijst, leve het internet. We hadden al betaald via creditcard (32 dollar p.p. en Tristan met zijn 12 jaar: 21 dollar). Toch niet duur voor een tocht van 4 uur.
Ik (Marti) heb voor de zekerheid maar een pilletje genomen, dat zij daar hadden liggen. Het pilletje zorgt ervoor dat het eten in je maag vaster wordt, zodat je minder gauw zeeziek wordt. Op elke trip wordt er altijd wel een iemand zeeziek. We hebben wel honderd dolfijnen gezien, steeds in groepen van 5 of 10. Verder hebben we 6 bultruggen gezien, waarbij een moeder met kalf. En zeeleuwen, pelikaan, zeeotter, albatros...
Het is erg moeilijk om ze goed te fotograferen, ja ja ja ik had toch die Canon EOS 400 moeten kopen. Die overigens hier in de Status 599 dollar kost, in NL kost hij 599 Euro (1 euro is, vandaag, 1 dollar 37 cent.)
We zijn ook nog in Cannery Row geweest: voor de kenners onder ons: het dorp dat uitgebreid is beschreven in de romans van John Steinbeck. Maar dat vonden we niet echt bijzonder. Nu ik hier zit te typen, golf ik nog een beetje heen en weer. De boot maakte behoorlijke 'slag' buiten op de zee.

Een verslag van Tristan. De foto van de meeuw en de eekhoorn heeft hij genomen.
Boot

We gingen vandaag naar Monterey bay. Ik dacht we krijgen niet veel te zien in vijf uur tijd maar daar vertel ik later over. We stonden s'ochtends op en gingen en gingen picknicken in ons hotelkamertje, klinkt raar dat is het ook. Toen we er waren zagen we de boot: zo ziet hij er uit.
Dolfijn
Toen we vertrokken zaten in de haven op een grote rots allemaal zeeleeuwen. Toen we 15 minuten onderweg waren zagen we al dolfijnen, een groep van 20, ze springen, hier zie je een dolfijn. Toen we verder voeren zagen we nog een ander soort dolfijn: eentje zonder rugvin, maar ze waren heel snel.

bultrug

We voeren verder en een uur later zeiden ze dat we bultruggen konden zien en dat was ook zo. Eerst zagen we ze spuiten en later zagen we meer de eerste was met kalf en daarna na nog een paar maar die zonder kalf. Het ging opeens heel hard, er kwamen hele hoge golfen even later zagen we weer bultruggen: kijk zo ziet een bultrug eruit.
Toen we weer verder voeren zagen we weer dolfijnen en gingen we terug. We zagen toen een zeeleeuw achter ons aan gaan toen maakte we een foto hier zo staat die. Toen we in de haven waren zeiden ze dat we 100 dolfijnen en 6 bultruggen hadden gezien. Toen we van de boot af gingen maakten ik een foto van een meeuw, die zijn groot kijk maar.
meeuw
eekhoorn
We gingen eten, het brood was niet zo lekker dus we aten we een appel: ik een hele groene lekker zuur en de andere een andere appel. We gingen rijden, toen stopte we ergens we zagen allemaal eekhoorns hier een foto en dat was op het eind van de dag.





 

Dag 6: woensdag 10 juli

Vandaag hebben we een rustige dag gehad. We zijn van Monterey gereden naar Sonora, ongeveer 3 en een half uur. Waarvan een half uur teveel, omdat we een verkeerde afslag nemen en toen de snelweg niet meer op konden. Erg verwarrend af en toe. We zaten bij het ziekenhuis, bij de bibliotheek, in een mooie wijk, maar niet op de oprit naar de snelweg. Verder was het een rustig rit. Bij vertrek uit Monterey stond de km stand op 5433 mile, 133 miles gereden tot nu toe.

Het motel (Alladin Moter Inn) heeft een klein zwembad (10 bij 5), maar Tristan en Mick waren de enige, dus dat was lekker. Het is namelijk meteen mooi weer worden. We gaan van dikke sweaters met regenjack op zee naar hempje en korte broek, vandaag. Ik heb nog even in bikini gelegen en in de zon geleden, boekje erbij: vakantie.
Een minpunt: we kunnen niet 'pannen for gold'. Dat hadden we vooraf moeten regelen, nu is alles volgeboekt. Jammer. Mochten we nog een keer deze kant op komen, dan gaan we dat als nog doen. De link: Pan for Gold
In plaats daarvan gaan we morgen naar het Colombia State Historic Parc. Dat hebben wij ooit in Australie ook gedaan, het is een blik in de historie van de gold rush.

Verder hebben de Dennies ontdekt, een soort restaurantketen met zowel patat, als burgers, als pancakes, als gebakken ei op toast..... Met dank aan Danny ;) collega van Alex.
Geen foto's deze keer, heb vandaag niet 1 foto gemaakt!
Verder haarclipjes gekocht voor de dametjes Verberne. Aangekomen in Sonora slapen we in de Aladininn: AlladinInn Dit motel hadden we ook via Internet geboekt. De kamerprijs is hier 118 dollar, weer 2 kingsize bedden en een rollaway. Het ontbijt was inbegrepen: in de lobby van het motel staat koffie, donuts, muffins en bagels, brood om te toasten, melk, cornflakes, en een beetje fruit. Vaak kun je ook sinasappelsap en appelsap krijgen. Het stelt niet veel voor, maar we zouden in latere motels nog kariger ontbijten meemaken. Dat is echter Amerikaans, in principe hoort een ontbijt niet tot de kamerprijs, dus als er al iets is, is het meegenomen.



 

Dag 7: Donderdag 12 juli

 
gold pannen gold pannen


Vanmorgen zijn we eerst naar Colombia State Historic Parc geweest. Het blijkt een soort Zaanse Schans te zijn over de Goldrush. Best leuk. Het leukste was de les in Goud pannen. Een schep zand nemen, water mengen, bord heen en weer in het water husselen. De bedoeling is dat het goud blijft liggen: goud is immers zwaarder dan de andere elementen zoals zand en steentjes. Erg leuk en Alex en Jasper maar wachten.




huisje mariposa varanda
Alex heeft zijn 'keerom' bewijs gehaald. We hebben het vandaag gepresteerd om over een stuk van 60 miles 3 uur te doen. Eerst een half uur verkeerd heen op de 49 road, dus weer een half uur terug. Toen zaten we goed, maar bleek de weg een stuk bergweg te zijn, waardoor het veeeel langer duurde. En Marti maar roepen: keer maar om, we zitten fout. Het blijkt dat er 2 stadjes 'bear valley' zijn en in omgekeerde richting. Tja, dan gaat het mis.
Al met al nog niet in Yosemity geweest, dat was wel het plan.
We zitten in een soort huisje, tussen Mariposa en Oakhurst, dus tussen beide ingangen naar Yosemity. Het huisje is ruim, mooi, met grote badkamer en keuken. De varanda heeft 2 schommelstoelen. We hebben al eekhoorntje, konijntjes, hagedis of salamandertje gezien. Verder een soort pauw in een boom?
Waarschijnlijk gaan we naar de valley en met de bus naar Glacier Point.We hebben nu maar 1 dag voor Yosemity (belachelijk zo zijn we net die Americanen die Europe in drie dagen doen), maar het is niet anders.

We zitten in een huisje met keuken. Dat hebben we expres gezocht, even kunnen 'koken'. De link :  www.littelvalleyinn.com . Ook hier konden we een continentail breakfast krijgen, maar we hadden alles zelf in ons huisje. Behalve koffie, dat hebben we in de lobby gehaald. Het is niet goedkoop: 170 dollar per nacht. Maar er is een tuin, in principe loopt een riviertje langs de tuin, alleen was die nu opgedroogd.
2 dagen route: www.yosemitefun.com

 

Dag 8: Vrijdag 13 juli

 
Dodge Caravan
Breath-taking... Vandaag waren we in Yosemity Parc en het was prachtig. We stonden boven op Glacier Point, keken uit over Yosemity Valley en het was heel mooi. De dag begon met een prachtige rit vanaf Mariposa naar Yosemity, het duurde wel een uur. Een groot deel van deze route loopt langs de rivier de Merced, echt heel mooi. We hadden een kleine omweg, de weg was weg. Een groot verschuiving had zo'n 100 meter weg bedolven: wegisweg! We zitten hier midden in het nieuws over de nieuwe film van Harry Potter, dus de term 'wegisweg' kwam gauw op.

 

 

 

Santa Cruz
Na een toegang van 80 doller (per auto) en de toelichting dat het pasje een jaar lang gelding is en overdraagbaar, reden we het parc in. Eerst de rondweg door de Valley, tot aan de parkeerplaats. Daar parkeren, op de bus naar het visitor centrum. Dat bleek maar 100 meter te zijn. Daar besloten we om een tour te boeken naar Glacier Point met een bus om 13:30 uur. Vervolgens hebben we de wandeling naar de Lower Yosemity Falls gemaakt. In deze tijd, juli, is het geen grote waterval meer, maar toch wel mooi om te zien. Je kunt over grote rotsblokken naar boven klimmen, ongeveer 100 meter. We hebben een deel geklommen, maar Alex en Tristan zaten te wachten, dus op 2/3 zijn we gekeerd.
Broodje gegeten, veel drinken en op pad naar de tour.

 

 

 

glacier point glacier point
Onderweg liepen de hertjes op 5 meter langs ons, een moeder met twee kleintjes. Beren hebben we niet gezien.
De busrit was ook een apart gebeuren. Een rit van anderhalf uur naar het Glacier point met een soort conference van de buschauffeur. In het engels, maar goed te volgen. Over gevaren van het parc, de vele Bear stories, verschillende flora en fauna, bosbranden, taxi's in SF, zijn eigen studietijd, de Bridailveil fall, etc. Deze waterval 'versluiert' het water, voordat het naar beneden kan vallen. Bridalveil = bruidssluier?
Bovenop Glacier Point is prachtig: je hebt een weids uitzicht over de yosemity Valley, en de beroemde toppen: HalfDome en El Capitain. Een Amerikaanse dame sprak iets te hard door haar telefoon en vertelde dat ze niet goed wist hoe ze het beeld moest vasthouden in haar herrinnering. Een foto zou niet goed weergeven wat zij zag. Buiten het feit dat iedereen kon mee genieten met haar telefoongesprek, moest ik haar wel gelijk geven.
Zie de foto's.

 

 

 

uitzicht uitzicht
Naar huisje gereden, nog wat boodschappen, knakworsten gegeten, potje Jokeren en de dag was weer om.
Wat we allemaal leuk vonden:
Jasper: de humor van de buschauffeur.
Mick: klimmen naar de waterval, hertjes.
Tristan: het nemen van de foto's.
Alex: uitzicht vanaf Glacier Point.
Marti: de regenboog aan kleuren in de namiddag van de Braidalveil fall. Heel kort kunnen zien, maar heel mooi.
We komen beslist nog eens terug en blijven dan een paar dagen binnen in Yosemity: in de Yosemity Lodge.

 

 

 


 

Dag 9: Zaterdag 14 juli

tioga road

 

Vanmorgen zijn we vertrokken uit de Little Valley Inn. De kilometerstand staat op 5912 miles. Op aanraden van allerlei mensen zijn we de Tioga Pass gaan rijden. Wie zeiden allemaal? Amerikanen naast ons in de bus, de Inn keeper van Little Valley Inn (Christina), de lady bij de tourist Information. Zij was nog de meest overtuigende: Beautifull mountain road versus dull valley road. En ze had gelijk, het was een hele mooie rit. eerst vanaf Mariposa naar de toegang van Yosemity, daarna road nr 120. Deze ging snel omhoog, maar geleidelijk en niet moeilijk. Tussen de bomen en geen haarspeldbochten. Toen kwam het mooiste deel van de route. We bleven steeds boven rijden, ik denk zo tussen 2000 en 3000 meter. Het einde van de weg is de Tioga Pass op 3000 meter. Meertjes, bossen, grote rotsen, stroompjes snelstromend water.... Omdat we niet wisten hoelang we vandaag moesten rijden, zijn we niet gestopt. Maar we komen nog een keer terug in Yosemity en zullen dan in ieder geval 1 dag deze weg rijden en steeds stops maken. Op diverse plekken kun je stoppen, zelfs kamperen, dag kamperen, vissen en berg wandelen. Vele mensen zagen we parkeren en vervolgens de bergschoenen aan doen. We moesten meteen een Petra en Andre denken: guys: als jullie ooit naar Yosemity gaan: minimaal 2 dagen de tijd nemen om boven te kamperen en bergtochten te maken.<BR>

 

tioga road

 

 

De Tioga Pass zelf is eigenlijk maar een klein stuk, als je daarna om de highway 395 South komt, zul je ook nog een heel stuk dalen. Maar het stuk van de Tioga pass dat wij deden, mosten we dus dalen en dat was een weg met enkele bochten, geen haarspeld, maar ook geen vangrail. 3000 meter hoog, een tweebaansweg, dalend verkeer langs de rand, geen vangrail, slechts een meter grind langs de weg. Gelukkig was het droog, Alex reed keurig de aangehouden snelheid in de bochten en natuurlijk gaat het goed. 97000 people (of cars) go over de Tioga Pass, zei de lady van Tourist Information. Maar waarom niet even een vangrail???? De hele rit duurde 3 uur.

 

 

 

Santa Cruz Santa Cruz
Daarna de Highway 395 South. Die weg daalt heel geleidelijk tot normaal niveau. Ook daar werd het al heel warm, zo'n soort woestijnfohn. Vanaf deze highway krijg je een afslag naar links, richting Detah Valley. De 190. En het werd steeds warmer. Op de kaart stond een 'passje' getekend, slechts 4956 ft. (ongeveer 1600 meter). Peuleschil! Maar het werd wel warmer en we wilden de airco minder aan hebben, want auto's in Death Valley en Airco's gaan niet goed samen, althans niet tijdens stijgen. Maar dit waren meer haarspeldbochten, maar nog niet zoals we in de Alpen wel eens hebben gehad. En deze keer wel vangrail. Na 2 warme uren, waren we bij Stovepipe Wells. We zijn uitgestapt omdat we dachten dat het in de auto heet was. Niets is minder waar, onze auto was koeler dan Stovepipe Wels. Maar ja: de naam alleen al. Inmiddels zaten we op SEAlevel. Toen we in de auto stapten, waren we blij. Zelfs zo blij, dat we zandduinen vlak daarna alleen vanaf de weg hebben gezien. In Egmond hebben we toch ook duinen, aldus commentaar van Jasper.
Binnen een kwartier waren we vervolgens in de Furnace Creek Ranch, een hotel/motel. We hebben 2 kamers, 3 keer 2 slaaplaatsen, 2 tv's, 2 badkamers en .... een zwembad. Met vreemd aanvoelend, ietwat warm water. Later las ik dat het bronwater is. Ik ga proberen morgenochtend naar Zabriski punt te komen, at sunset! In totaal duurde de rit 8 uur. 

 

We slapen in de Furnace Creek Ranch. Dit hotel hadden we geregeld via het reisburo, maar dat had ook via mail direct naar het hotel gekund. Je moet er wel reserveren, er is maar 1 hotel. ook hier was het ontbijt niet inbegrepen. Er is echter geen winkel of iets in Death Valley, dus bijna iedereen gaat ontbijten. Een zeer uitgebreid buffet. We hebben met zijn vieren voor 45 dollar gegeten. Mick at zelfs gebakken aardappelblokjes en wij vonden de roerei ook erg lekker. Grote stukken meloen, de vitaminen waren weer binnen. We hebben bij reisburo 5 keer 39 euro betaald voor de kamer, maar we hadden 2 kamers. De link naar het hotel; furnace creek ranch. Frunace Creek Ranch

 

 


 

Dag 10: Zondag 15 juli

Dodge Caravan Dodge Caravan
Zabriskie Point. Om 5:30 uur stond ik (Marti) op om naar de zonsopgang op Zabriski Point te gaan. Dan schijnt de zon op allerlei rotsformaties en verschijnen mooie kleuren. Een kwartier later stond ik er, het is 5 minuten rijden. De zon was wel op, maar nog achter een bergketen. Een groep Fransen, jongelui, hadden blijkbaar daar s'nachts buiten geslapen, zij waren net wakker en hun slaapmatjes aan het opruimen. Er waren meer mensen, statief in de aanslag. Er waren echter ook wolken. Stinkend warm al, maar wel wolken. sterker nog een hele grote dikke wolk op het punt waar de zon achter de bergketen vandaag moet komen om op die specifieke rotsen te gaan schijnen. Ik weet niets, dus ik blijf braaf wachten op het 'moment supreme'. Om 6:30 uur gaan de Fransen opruimen, de meneer met statief gaat weg. Steeds meer mensen gaan weg, maar nog niet de mooie kleuren gezien. Ik ben nog even blijven wachten, maar toen ook maar weg gegaan. Om 7:00 uur was ik weer terug in hotel, waar alles nog slaapt. Ik heb wel foto's gemaakt van de rotsen zonder de mooie kleuren.<BR>

Nadat iedereen wakker was en aangekleed, zijn we op ons gemak gaan breakfasten. Daarna inpakken en wegrijden, alleen nog even via het visitor center voor de juiste route.<BR>
Op de receptie ligt een daily report met weersbericht en andere interessante informatie. De hoogste temperatuur van het jaar 2007 was 54º. Het was de laatste 24 uur 50º geweest, de laagste temperatuur was 34º.  En dat hebben we nu meegemaakt! 

 

Santa Cruz
Na een makkelijk reis uit Death Valley van slechts 2 uur, kwamen we in de middag in Las Vegas aan. Daar is het ook nog erg warm, ik denk ook tussen de 35 en 40 graden, maar al aangenamer dan in Death Valley. We hebben onze eerste korte file achter de rug. Slechts een kwartier, voor een stoplicht, maar wij vonden het wel een file. Voor we weg gingen, stond de kilometerstand staat op 6279 miles, al 979 miles (= 1566 km) gereden.
We zagen het Hotel Excalibur al snel vanaf de snelweg en naar enkele keren rechts, zaten we op de STRIP. Nergens zie de je wegaanduiding STRIP staan, dat is natuurlijk ook een bijnaam. Wist ik niet, dus ik moest eerst de naam van de straat zoeken: Las Vegas Boulevard. Want een hotel zien en op de juiste afrit/oprit komen, zijn twee heel verschillende dingen. Toen we op de juiste oprit zaten en we kozen voor Valet Parking (we konden niet anders) stonden we voor de ingang van het hotel. Daar stond een medewerker die ons aansprak. We moesten onze koffers uitladen, die werden op een trolley geladen. Bonnetje erbij en bellen als je op de kamer bent. OK, dat snappen we. Vervolgens krijgen we een bonnetje voor de auto, bellen als we hem nodig hebben. Huh??? Blijkt het hotel je auto te parkeren en wij liepen alleen met wat rugzakken naar binnen om in te checken. Wauw, net als in de film!!
Dodge Caravan Dodge Caravan
We waren om 14:00 ingecheckt, alleen kamers op verschillende verdiepingen. Das nie handig. We mochten terug komen om 15:00 uur, dan konden ze kijken of we twee kamers dichter bij elkaar konden krijgen. Dat is uiteindelijk gelukt, twee grotere kamers, wel wat geupgraded (2 keer 10 dollar). Nu zitten we op de derde etage. Internet is niet gratis, 11 dollar per 24 uur. Dat hebben we dus maar vanaf maandagmorgen tot dinsdagmorgen.
We hebben wel meteen gezwommen, er is een groot zwembad. Je krijgt bij de ingang een handdoek!
Maar nu over het Hotel.We stonden bijna met onze mond open bij de ingang van het Hotel. Een enorme hal, met in het midden een casino. Er loopt een 'pad' langs en doorheen, een strook vloerbedekking om het aan te geven. Kinderen mogen niet in het Casino, maar wel er doorheen lopen. Je moet wel want de liften naar de twee torens met de kamers, zijn achter de lobby. Dus je loopt zeker 10 minuten door het casino, voordat je bij de lift bent. En al die trekkasten met allerlei bliepende poppetjes, lichtjes, maar bliepen en glimmen. Het zit om 14:00 uur al voor de helft vol met mensen, ook de Poker, Blackjack en Roulette tafels. Joke en Rien, als jullie dit lezen: jullie moeten echt een keer naar Las Vegas. Zoveel mensen, zoveel nationaliteiten, zoveel hele dikke amerikanen, allerlei types die gokken, het is een gekkenhuis. Maar dan in een koelere, goedkopere periode. Ik heb nog geen gokje gewaagd, vanavond maar eens doen.
Vanmiddag gaan we naar Harry Potter, Order of the Phoenix, in een Amerikaanse Bioscoop. 7,25 dollar voor de matinee film.
Dodge Caravan
Gisteravond zijn we om 19:30 uur naar buiten gegaan en het was zeker nog 30 graden, als het niet meer was. Hartstikke druk, veel auto's, veel mensen. Je kijkt je ogen uit. We hebben alle andere grote hotels gezien, zijn binnen geweest in The Mirage (witte leeuwen en tijgers waren er niet, alleen tussen 10:30 uur en 19:00 uur). De fontijnen van Bellagio zagen we alleen van de overkant, maar die gaan we vanavond zien.
Het is loeidruk, bijna de Kalverstraat. Sommige mensen, zoals wij, lopen in korte broek, hempjes, sneakers of slippers. Anderen lopen iets meer gekleed, alsof ze uit gaan. Kleine kinderen slapen in buggy's, de Amerikanen die dik zijn, lopen altijd iets te eten of te drinken. Aan de kant van het troittoir staan elke 5 meter mannen visitekaartjes uit te delen met foto's van bloot van clubs. die worden alleen uitgedeeld aan de mannen, nooit aan kinderen en vrouwen. Toen Jasper naast mij liep, met Mick en Tristan kreeg hij ze niet aangeboden. Toen hij even later een stukje voorop liep, werd hij ook voor 'vol' aangezien, hij kreeg ze ook aangeboden.
Weten jullie dat er een winkel met 3!! etages bestaat met alleen maar M&M spullen? Ik heb er een foto van gemaakt. Alles waar M&M op kan, in geel en in bruin, ligt daar. Buizen vol met gekleurde M&M snoepjes, die je kunt scheppen in een zakje. Zijn ze gek, die Amerikanen? Doodmoe kwamen we om 23:00 uur weer op de kamer.
foto komt nog
 

HOTEL EXCALIBUR

We hebben voor Excalibur in Nederland 338 Euro betaald, voor 2 standaard kamers. Als we rechtstreeks bij Excalibur hadden geboekt, hadden we waarschijnlijk goedkoper geweest. Per kamer tussen 80 en 121 dollar (als ik reken met 121 dollar: 2 kamers, 2 nachten = max. 484 dollar = 363 euro.) Goed uitzoeken dus, volgende keer. Want boeken per email via een reservering formulier van het hotel, werkt prima.

 

 


 

Dag 11: Maandag 16 juli

De hele dag doorgebracht in Las Vegas. We hebben eerst uitgeslapen, daar was iedereen aan toe. Marti haalde 8:30 uur, Mick 9:00 uur en de andere kamer zelfs nog later. We zijn pas om 10:30 uur naar het ontbijtbuffet geweest. Een heel uitgebreid buffet. Om 11:00 uur wordt het luchbuffet al neergezet, dus op gegeven moment kun je van pizza tot cornflakes eten. Echt ongelooflijk. Maar een normale behoorlijke boterham natuurlijk niet. Wel vers fruit, dat is goed voor onze vitaminen. Maar ook een roomijsje uit een machine, zelf tappen. Zoveel en zovaak als je wilt. Er staat een desert buffet ' loaded' met taart, muffins, koekjes en nog veel meer. We snappen nu waarom de Amerikanen zo enorm dik zijn, want dat zijn ze. Binnen 24 uur hebben we 28 heeele dikke mensen geteld. Dat zijn mensen die niet meer goed lopen, of in een karretje moeten zitten. Alle Amerikanen zijn te dik, je ziet in Las Vegas niets normaals. De normale lichamen zijn de toeristen uit Europa of Aziatische landen.
We hadden een grapje bedacht: tellen hoeveel echt dikke mensen we zouden zien. Zonder te wijzen of ze belachelijk te maken. Het systeem is: 'mam, op 10 uur'. Dat betekent dus schuin voor ons, links. (een tochtje op zee om walvissen te zien leidt tot kennis. de voorkant van de boot is 12:00 uur, achter 6:00 uur etc.)
Maar ik dwaal af.
We hebben gezwommen, Harry Potter 5 in de bios gezien, het outletcenter gezocht en niet gevonden, de achtbaan in hotel New York, New York gedaan en de fontijnen van Bellagio gezien.
Wat we zouden doen, maar niet eens tijd voor hebben: piratenshow (de jongens wilden eigenlijk niet)
Wet 'n Wild ( we hebben zelf een mooi zwembad)
Imax (tijd ...)
Alex en ik willen nog wel eens wat langer in deze stad doorbrengen. Eigenlijk kunnen we tot nu toe de hele reis nog een keer doen, maar dan per stop een aantal dagen meer.
Morgen checken we uit, kijken of we de auto weer terugkrijgen en gaan dan naar de Outlet.
foto

- Via de monorail en loopbrug kun je naar New York, New York. de achtbaan Manhattan Express.

- Premium outlets (www.premiumoutlets.com)

 

 









 

Dag 12: Dinsdag 17 juli

Vanochtend hebben we Las Vegas gedag gezegd. Na te hebben uitgecheckt, werd onze auto gehaald en konden we de bagage inladen. We zijn eerst even in het Outlet Center geweest en hebben Adidas (viel tegen), Timberland (ok) en Nike (prima) bezocht. Enkele honderden dollars armer zijn we verder gereden. Maar een Levi spijkerbroek van 19 dollar en van 26 dollar is niet te versmaden. Bij de Nike winkel hebben we zwembroeken en sportsetjes gekocht.

foto
Vervolgens zijn we California uit gereden, een stukje Arizona gedaan en vervolgens Utah ingereden. In 3 uur waren we in Cedar City. Het stuk Arizona en Utah was een prachtige route, meteen al door grillige rode rotsformaties.
De 'miles' teller staat bij het begin van dze dag op 6403 miles, niet veel meer dan bij vertrek uit Detah Valley. De auto heeft 2 rustdagen gehad.
foto foto
De KOA camping is klein, vergeleken we wel eens in Frankrijk hebben meegemaakt. Toen we aankwamen zagen we de 1 room Cabin's, die zijn echt heel klein. Ik denk 3 vierkant meter. Gelukkig hebben we een kottage, die is veeel groter. Twee aparte slaapkamers, badcel, keuken, eettafel, zithoek, tv. Een varanda om te zitten, het ziet er prima uit.
Daarna zijn we maar weer eens bij de Denny's binnen gestapt. Ik nam een breakfast menu, waarvan Jasper de drie pannekoeken at. Ik had een soort gebakken ei op een salade, met gebakken spek en worstjes. Daar hoorden dus de drie pannekoeken nog bij. Geen idee, hoe ze dat op kunnen. Alex nam een soort burger, waarvan Tristan de patatjes at. Mick had toast met gebakken ei. We hebben dus met 5 man gegeten van 3 menu's en nog hielden we over.
Daarna de Wal-Mart ingegaan. Dat is toch een geweldige winkel, ze hebben alles. Vervolgens terug naar KOA
Het zwembadje is klein, maar de jongens hadden hem voor zichzelf, dus dat was ok. Koffie op de varanda, koffers heringedeeld, wasje uitgezocht voor de wasserette, en nu even tikken. Internet doet het nog niet, maar dat zou er wel moeten zijn. Morgen verder uitzoeken.
foto
De KOA Camping:

KOA Camping Cedar City.










 

 


 

Dag 13: Woensdag 17 juli

Ook vandaag zitten we op

KOA Camping Cedar City.


Het weer is hier s'avonds aangenaam, maar overdag bloedheet. Het was vandaag in het Zion Parc 41°. En wij maar wandelen.....
Maar ik zit nu op de varanda op de labtop te tikken en dat heeft ook weer wat. Voor het eerst in dagen dat we buiten kunnen zitten, zonder dat we liever binnen in de airco zitten.
foto
Zion Parc. Dat is ook een canyon achtig parc, de Virgin river heeft deze canyon in de loop der millenia uitgesleten. Rode kalkachtige rotsen, waar water doorheen sijpelt. Er rijdt een shuttle bus, je mag niet met je auto de canyon in. Eerst naar de Weeping Rock. Tristan had zich een waterval voorgesteld, maar het waren slechts druppels als in een regenbui.
foto foto


Vervolgens naar de volgende stop met de shuttlebus. Dat was de laatste plek aan het eind van de canyon, waar de weg was. Na een trail (wandeling) van een half uur kwamen we aan het zogenaamde einde van het wandelpad. Vanaf daar kun je in het water van de Virgin River verder wandelen, totdat de canyon steeds smaller wordt.
Alex had het warm, dus die bleef in de schaduw zitten. Wij zijn verder gewandeld, met onze waterschoenen. Ik wist dit, ik had ze meegenomen. We waren niet alleen, het is een populaire wandeling, the riverside walk.


foto foto
Het was heerlijk verkoelend door 30 cm water lopen. Toen het dieper werd, gingen de jongens zwemmen, waarbij Tristan natuurlijk als eerste onder was.
Dat leverde gelijk gesprekstof op voor mij, immers de vreugdekreten van Tristan werden door de andere aanwezige hollanders direct opgepikt: ja hoor, zoveel water in eigen land en dan hier meteen zwemmen: het zijn zeker hollanders. Tristan begon zelfs een dijkje van stenen te bouwen. Maar zoveel verder lopen konden we niet, Alex hadden we aan het begin achtergelaten en alles wat je HEEN loopt moet je ook weer TERUG lopen. Daarna met de bus terug naar de parkeerplaats. De mannen hadden geen puf meer in de trail naar de drie Emerald Lakes.
Knakworsten op de Varanda met het rode kleedje van Yge (een collega). Hee Yge, zie je hem liggen, en ik zag er al meer op de camping.
Morgen wilde ik naar Bryce Canyon, maar de jongemannen willen een RUSTDAG. Stelletje oude w...ven. We zien wel.
Voor wie een indruk wil hebben van Zion National Parc: ZION
foto foto foto









 

 


 

Dag 14: donderdag 19 juli


De derde dag op de Cedar City camping.

KOA Camping Cedar City.

 

Voor vandaag staat National Parc Bryce Canyons gepland. Echter, we hebben het niet gedaan. We zijn een dag op de camping gebleven. De heren hadden behoefte aan de ' rustdag'. Dus we hebben uitgeslapen, in het zwembad gezwommen, veel gelezen, wasjes gedaan en laten doen. Ik heb een tas met wasgoed bij de wasserette afgegeven, die is op/naast de camping. 3 dollar (2,10 euro) was het me wel waard. Later merkte ik dat uitspoelen met wasmiddel en later opdrogen op de varanda ook prima gaat, het is binnen een uur droog.
Ik heb geen foto's gemaakt van deze enerverende dag.

 

 


 

Dag 15: Vrijdag 20 juli


We rijden vandaag van Cedar City naar Vernal. Om 9:00 uur vertrokken, het was 342 miles (x 1,6 voor kilometers). We hebben we uiteindelijk ook 7 uur over gedaan. Maar wel weer een hele mooie route. Eerst een stuk over de Interstate I15, vervolgens de I70 en daarna op een kleinere weg de UT10. Dat is een lange rechte weg met steeds een dorpje. Als laatste hebben we Scenic Highway 191 gedaan: een prachtige route, geen moeilijke passen. Je kijkt je ogen uit. Tijdens de stop op een 'recreation area' een haas gezien en een klein soort grondeekhoorn. Ze waren te snel voor mijn camera (eigenlijk te snel voor mij).
recrea area onderweg
















In Vernal aangekomen vonden we vrij gemakkelijk de Sage Motel. Maar waar ik al bang van was, we waren niet op de lijst met gasten en ze hadden geen reservering van ons. Die had ik zelf ook niet, dat was dus de fout. We hebben netjes heen en weer gemailed, maar nooit bevestigd. Toen zoeken naar een vrije kamer. In dit stadje is het heel druk in de hotels en motels. Wat komen al die toeristen doen? Hebben zij ook zonen die paleontoloog willen worden? Afijn: een kamer gevonden in het Super8 Motel. Met zijn vijven in 2 queen size bedden, moet lukken?? Achteraf was het toch wel veel, Tristan is een onrustige slaper, ellebogen vliegen over en weer. We weten nu ook waarom het zo moeilijk is een hotelkamer te vinden in Vernal: er wordt veel 'mining' gedaan en al die employees hebben kamers nodig. Toch waren we nog blij met onze kamer en hij was niet duur: 95 dollar voor 5 personen.

Super8.

super8 vernal


Een andere teleurstelling, het Dinosaur Museum met de wand met echte botten en echte paleontologen aan het werk, IS DICHT. Ik ga zo naar alternatieven zoeken, we gaan in ieder geval wel de Dino voetstappen in de open lucht zien. Daar over morgen meer.
Ze hebben hier geen Denny's. We hebben nog even naar de Wendy's gekeken, suggestie van Cora. Ik zag echter veel hamburgers, en we wilden iets anders. We zijn nu in de JB's geweest, maar Denny's vinden we beter.


onderweg


 

 


 

Dag 16: Zaterdag 21 juli


dino quarry dino quarry


In Vernal is veel te zien over dinosauriers. Bijvoorbeeld the Dinosaur Quarry, dit is een grote rotswand met heel veel dino botten. Om deze rotswand is een gebouw gezet, zodat je vanaf een soort tribune langs de rotswand kunt lopen. Deze foto komt van internet, omdat het gebouw is gesloten. Na een aardbeving is alles instabiel geworden en moesten ze het sluiten.

DINOSAUR PARC

foto foto
Alhoewel het echte Dinosaur Quary gesloten is, omdat het bijna instort, was het park wel open. Maar Jasper was wel teleurgesteld, het was ons immers te doen om de rotswand met de echte Dino-botten. Maar het visitor center had wel een wandeling waarin je ook echte dino botten kan zien.
Het was inmiddels 12:00 uur, maar we besloten (na enig wel/niet geharrewar) toch te lopen. Geen schaduw, water mee en anderhalf uur. Moeten we kunnen toch? En we konden het, al was het resultaat aan Dinobotten mager. Zie de foto's. De eerste foto toont een bot. Links naast het donkere bosje, ik heb geen Paint, kan geen pijltje tekenen. De tweede foto toont de ruggegraat van een grote Dino, dat stuk was halve meter groot.

foto
Vervolgens zijn we vanuit Vernal naar Grand Junction vertrokken. Daarbij hebben we Utah verlaten en zijn we Colorado binnengevallen. Op weg naar een andere SUPER8 Motel. Daar kwamen we om 16:00 uur aan, na een mooie route door de bergen met een toch weer verradelijk pasje. Hoog en draaien en langzaam rijden is allang geen probleem meer, maar waarom zijn er toch zo weinig vangrails? We hebben de I139 South gereden.
Het Super8 Motel leek erg op het eerste Super8 Motel. Wij zijn er wel tevreden mee. Jasper vond het ScFI kanaal, Mick heeft Baseball gevonden en we hebben de Denny's gedaan. Marti had een 'off' avond en sliep om 20:00 uur.
We hebben ook de eerste regen gehad, althans zo bleek toen we naar de Denny's liepen.

 

 


 

Dag 17: Zondag 22 juli


We rijden vandaag van Grand Junction naar Moab.
In MOAB is Arches NP en Canyon Lands. Maar zowel in Grand Junction als in Moab is het nog steeds gruwelijk warm: tussen 35 en 40 graden.
Maar eerst de ochtend: we reden weg uit Grand Junction. Vlak daarbij ligt Fruita, met het Dinosaur Journey Museum. Met een family ticket van 20 dollar hebben we nog wat dino zaakjes bekeken. Echte botten, uitleg, vindplaatsen, footprints en een simulatie van een aardbeving. Het leukste deel van het museum was het winkeltje. Daar hebben we stenen gekocht, kaartspel met dino's op achterkant en een echte klauw van een Utah raptor.
Toch een leuke anderhalf uur.
foto foto
Vervolgens zijn we in 2 uur naar Moab gereden. Onderweg kwamen we weer de mooiste landschappen tegen, zie de foto's. In Utah zie je overal die rode steen en het rode zand.
We kwamen langs Arches, maar dat was 14:00 uur. Omdat we een dag eerder al hadden meegemaakt hoe warm het is midden op de dag in een parc zonder schaduw, besloten we eerst naar de camping te gaan en in de namiddag naar Arches.
Dus bij de camping aangeklopt, sleutel van de Cabin gekregen, geschrokken (zometeen meer), en toen gaan zwemmen. In het zwembad waren Amerikanen zwemmen, waaronder een leuke meid, die Jasper meteen aansprak omdat Jasper Harry Potter 7 las. Zij had het boek al uit. Dat was dus zondagmiddag, het boek was zatermorgen pas uitgekomen. Later hebben we nog een tijd met die groep mensen staan praten, over Nederland, Harry Potter en over dansen. Dansen? Ja, zij was een danslerares. Dus hebben Jasper en Mick meteen de jumpstyle laten zien, dat kennen ze niet hier. Zij vond het leuk, deed meteen mee, zou googlen op jumpstyle en het op school gaan tonen. Mocht jumpstyle aanslaan in USA, ligt bij ons de basis.

Maar nu over de cabin. Die is erg klein, 3 vierkante meter. Eerst een kamer met alleen een tweepersoons bed, zonder kussen, zonder beddegoed. Dan een tweede kamer met 2 stapelbedden. Gelukkig wel een airco, geen water, geen toilet, niet eens een tafel. We wisten natuurlijk wel dat het een blokhut was, maar het viel toch tegen. Afijn het was maar voor 1 nacht en we wilden af en toe op een camping slapen. s'Avonds koelde het af, regende zelfs heeeel klein beetje en konden we buiten aan de campingtafel een spelletje Jokeren. De konijntjes liepen om ons heen. Je ziet ook steeds kleine hagedisjes, die houden wel van die warmte. Daarna nog even op de schommelbank gezeten met labtop en daarna Harry Potter 6. Dat heeft ook een zekere charme. Maar het slapen viel wel tegen, harde bedden, plastic met slechts ons eigen onderlaken en GEEN KUSSEN. Dat is rot. Verwend als we zijn. Dus hebben we handdoeken in een kussensloop gedaan, maar dat hielp een beetje. Ik kwam de volgende morgen gebroken uit mijn bed, leeftijd gaat toch tellen!
foto foto foto
Na het zwemmen zijn we naar de Denny's gegaan. Ondertussen was er een T'storm gekomen, dat is een Thunderstorm, onweer dus. Maar dat was nog ver weg voor we de Denny's ingingen. Toen we in de Denny's om 17:30 uur zeiden dat we naar Arches wilden, raden ze ons het af. We keken naar buiten en zagen inderdaad donkere wolken en het waaide stevig. Zand doet pijn als het waait! Dus niet naar Arches. Weer een reden om terug te komen, ik heb te weinig National Parcs gezien in Utah.
3 foto's:
1:Tristan draagt ijs
2:de Cabin
3:uitzicht vanaf camping

De KOA Camping is niet zo groot, wel mooi. Konijntjes huppelen rond, prachtig uitzicht op de omringende bergen, maar in juli ook erg warm. Onze cabin kostte 65 dollar per nacht. De douches en toiletten waren prima, je hebt een soort losse badkamers: douche en toilet ineen.
link1:

KOA Camping Moab.

link2:

KOA Camping Moab.

De milesteller staat op 7380 miles: dat is 2080 miles of 3328 kilometer gereden.

 

 


 

Dag 18: Maandag 23 juli


We hebben gereden van Moab naar Williams, Grand Canyon. Vanuit Moab vertrokken om 9:30 uur met prachtig weer: korte broeken en hempjes. We zijn gereden de UT191 South, tot aan Bluff, waar we op de UT163 kwamen. Dit is een Scenic byway langs Monument Valley, echt prachtig. Monument Valley is bekend van veel films, de cowbow films. Ik heb veel foto's gemaakt.
monument valley monument valley monument valley
Ondertussen rijdt door het Navajo reservaat. Geen Amerikaanse huizen of dorpen, maar losse verspreide caravans waar indianen wonen. Kayenta is wel een gewoon dorp, maar wel veel stacaravans. Overal langs de weg staan kleine stalletjes met Indian Arts.






monument valley
Als er in America een wegversperring is, waardoor je tijdelijk op 1 rijbaan moet rijden, vanuit beide richtingen, lossen ze dat op met een soort klaarover. Een mannetje houdt een Stop bord op. Je moet wachten totdat een 'follow me' car terug komt, daar mag je dan achter rijden, tijdelijk over de andere kant van de weg. We hebben al een eerder gemerkt dat op werknemers niet geknibbeld wordt, vaak is er veel te veel personeel voor het werk dat moet worden gedaan. In restaurants is veel bediening, een apart iemand om je tafel te wijzen, ook bij goedkopere ketens als Denny's.


Terwijl we langzaam weer het reservaat uitreden, inmiddels Utah uit en Arizona in, zagen we donkere wolken op onze route. Echt donker met bliksem, maar het was ver weg. Maar we kwamen erin terecht, toen was de bliksem echter al over. Ondertussen zaten we vlakbij Crater Moon Vulcano National Parc, maar het was koud (echt waar 15 graden of zo) en het regende. Dus op de visitor center na, hebben we ook dit parc tot nu toe nog niet 'gedaan'. Je kunt op lava lopen en krater zien, lijkt me op zich wel stoer. We zijn verder gereden via Flagstaff naar Williams. Flagstaff leek wel Oostenrijk uit onze vakanties: hoog (2000 meter), regen, koud. Je zit middenin de wolken. Gelukkig was het in Williams weer droog en korte broek was warm genoeg, t'shirt in plaats van hempje, eigenlijk wel lekker, even uit die hitte. We zouden enkele dagen blijven in een Cabin op KOA camping Williams. Echter de Cabin had maar 4 slaapplaatsen, wel een badkamer. Maar 4 slaapplaatsen kan echt niet. Bij de receptie begrepen ze het wel, er stond gelukkig op onze reservering 2 adults, three children. We kregen ons geld terug, maar hadden toen natuurlijk geen slaapplaats. We zijn toen maar weer in een Super8 terecht gekomen, in een familiekamer met 3 keer een tweepersoonsbed. Niet op een camping, wel lekkere bedden met kussens. Tja, voor alles is iets te zeggen. We zitten wel aan Route66! Overal zie je borden, t'shirts, etc.
monument valley monument valley monument valley monument valley













 

Dag 19: Dinsdag 24 juli


Nadat ik alles om 7:30 uur uit het bed heb getrommeld, reden we een uurtje later weg naar de Grand Canyon. Het was een uur rijden. In Williams regende het, onderweg ook nog, dus ik was erg bang dat we slecht zicht zouden hebben. Eerst kwamen we in Tuyasan, waar we de IMAX film hebben gezien. Je raadt het al een film waarbij de camera over de canyon gaat, alsof je vliegt. Ik was blij dat we niet de helicoptor of vliegtuig vluchten geregeld hebben. Alhoewel we de rivier zelf amper gezien hebben.
Toen we uit de Imax kwamen, was het droog. So far so good.
grand canyon foto
Vervolgens reden we verder naar de South Rim, de rand van de Canyon. We hadden goed zicht, het regende niet. Eerst de auto geparkeerd, stukje door bos gelopen en toen stonden we bij de rand. Prachtig, de Grand Canyon is enorm groot. Zo groot dat je de Colorado rivier niet zit, die ligt helemaal diep verscholen achter alle kliffen, randen en rotsen. Op een bepaald uitzichtpunt zie je de rivier als een postzegel zo groot.
Je kunt een heel eind langs de rand lopen, op een keurig stenen of asfaltachtig pad. Als je een paar stappen naast het pad zet, sta je in een berm, maar als je daar dan weer een stap opzij zet, kun je zo naar beneden tuimelen. Best eng. Ik ben blij dat ik niet met kleine kinderen was, ik zou geen rust hebben. Tegen 12:00 uur werd het wel steeds drukker, busladingen vol! Bij het Visitor Center besloten we de Ranger talk over Condors te luisteren om 15:30 uur. Er was ook een Ranger talk over oudheden en fossielen, maar die hebben we niet meer gedaan.




Bright Angel Trail muilezels
Er zijn verschillende trails die je kunt lopen. Bijv, de Bright Angel trail, die gaat in drie etappes, helemaal naar beneden, naar de rivier. Dat duurt wel 4-5 uur. Ze raden dan ook af om op dezelfde dag naar beneden en naar boven te gaan. Een aanrader is: dag 1 naar beneden, slapen beneden, en volgende dag terug omhoog. Om beneden te mogen slapen heb je echter wel een vergunning nodig (paar maanden vooraf aanvragen). Dat is iets voor de echte wandelaars/hikers.
Wij hadden nog maar anderhalf uur tot de Ranger Talk, dus we zijn een stukje naar beneden gelopen. Ook weer een eng pad, zie de foto's. Maar ook hier weer: kleine kinderen, mensen op slippers, oma's, iedereen loopt het. Omdat we de muilezels naar boven zagen komen en we niet naast de muilezels op hetzelfde 1 meter brede pad wilden staan, zijn we na 10 minuten weer omgedraaid naar boven.
Gelijk met ons kwamen enkele jongeren boven, die hadden de 7,5 mile vanaf beneden in 5 uur gedaan. En waren erg blij er te zijn, inmiddels scheen de zon en was het warm. We hebben dus geen regen gezien.
Je schijnt overigens ook iets te kunnen regelen met brengen naar beneden en zelf naar boven lopen en omgekeerd. Ik weet niet hoe dat werkt, volgens mij gaat er geen bus naar beneden........
Bright Angel Trail muilezels
Vervolgens hebben we de Ranger Talk geluisterd over de Condor. Een machtige vogel, eens in het wild uitgestorven. Toen via dierentuinen weer in gevangenschap laten toenemen en op meerdere plekken uitgezet, waaronder de Grand Canyon. Een geweldig interresant verhaal, en heel leuk verteld, met de nodige humor erin verwerkt. Tegelijk met het verhaal zie je de Condor vliegen, juist in de middag vliegen ze op de warme stijgende lucht, tot vlakbij de rand van de Rim. Om 17:00 uur waren we weer bij de auto. Een mooie dag!
Het glazen platvorm waar ik naar toe wilde, wordt een beetje genegeerd door de National Parcs. Dat blijkt helemaal in het westen van de Grand Canyon te liggen, 200 miles verderop. We hebben met gegoogled op 'skywalk', maar dat kost dan ook nog 85 dollar p.p. Dat gaan we dus maar niet doen.
Als ik hier nog een keer kom, of iemand moet adviseren: regel vooraf een vergunning en doe de gehele Bright angel trail. Verder zou ik dan op de rivier zelf willen varen, maar ook dat is niet ter plekke te regelen. Maar ik heb iets om voor terug te komen ........

 

 


 

Dag 20: Woensdag 25 juli


Vandaag zijn we vertrokken van Williams, Arizona naar San Diego Californie. Een lange rit, de hele dag in de auto. Weinig bijzonders te melden.
foto
We zijn door de Mojavi Desert gereden, dat was erg warm. Maar niet te vergelijken met wat we al meegemaakt hebben aan warmte. Utah was warmer, los van Las Vegas en Death Valley. Ik heb op een parkeerplaats nog gezocht naar de schorpioenen, maar niets gezien. We waren om 18:00 uur pas bij San Diego, dus een echte lange rit.

We zitten in een Econolodge in een voorstad van San Diego. Achteraf hadden we niet moeten boeken en via de Super8 keten de volgende dag moeten boeken, maar ja, dat weet je nu. We hebben wel een lekker eettentje ontdekt: Circle City Cafe, of zoiets.
De Econolodge was ongeveer 100 dollar voor 1 kamer met 2 king-size queen beds en een rollaway:

Econolodge

Het is hier heerlijk weer, vooral s'avonds. Meer heb ik even niet te melden....

 

 


 

Dag 21: Donderdag 26 juli


We zitten in San Diego, althans in de buurt. Er was in ons motel geen rollaway, dus Mick heeft op de grond geslapen. Tenminste: op 2 opgevouwen spreien, en een deken. Al met al bijna zo dik als een matras.
knotts knotts
Vandaag zijn we San Diego doorgekrost op weg naar Knotts Soak City. Dat is een waterpark met glijbanen. Een soort Wet'n Wild, voor diegene die dat kennen. Je mag geen eten mee naar binnen: de redenering is: 'eten dat de hele dag in een tas ligt, wordt slecht en dan wordt je ziek en dat is gevaarlijk in het water..' . Idiote Amerikanen. Zelfs appels en bananen mochten niet. Je mocht wel het park in en uit om bij de auto te eten. Alsof het daar niet warm wordt en 'bederft'. De bedoeling is dat je je eten koopt in het park: daar wordt je pas echt ziek van. Patat, tortilla achtige zaken met saus en groene dingen, hotdog, het zag er niet fris uit.
Maar verder hadden we een leuke dag, vooral toen in de middag een grote waterbaan open ging. Daar zit je met 4 in een waterband en glij je naar beneden. Ik vond het eng, ik zag steeds die band de baan uit vliegen. Linkje voor de Knotts Soak City:

Knotts

We slapen in de Rodeway Inn.

RODEWAY INN


 

 


 

Dag 22:Vrijdag 22 juli


We slapen in de Rodeway Inn. Verder gaan we deze dag naar:

SEAWORLD

Yeh, and we did go. Samen met nog heel veel andere mensen, het was druk in Seaworld. Maar wat een leuke dag. Om 10:00 uur stonden we voor de kassa. Tja welk ticket? We besloten om een combi ticket te nemen voor Universal en Sea World voor de lieve somma van 99 us dollar. Tristan was weer een child (onder 14), dus dat was MAAR 89 dollar. Maar nu hebben we 2 dagen: Universal en Seaworld. Ik hoorde het loket naast ons over Triple AAA, dus daar begon ik ook over. En ja, onze ANWB kaart/triple AAA kaart levert 5 dollar p.p korting op. Eerst even naar binnen, weer een controle op eten. De check op onze rugtas voor eten was niet streng, want brood, appelsap, appels en biscuitjes mochten mee naar binnen. Vervolgens de kaart bekeken en gezien waar Mick moest zijn voor de Dolphin Interaction Program.
foto foto foto
Dat was om 10:45 uur, dus nadat we koffie hadden gevonden zijn we daar naar toe gelopen. Mick stond keurig op de lijst (pfoe, ook maar afwachten met dat reserveren via Internet). Alex, Jasper en Tristan gingen de dolfijnen show in en Marti en Mick bleven wachten, tot Mick werd opgehaald. Na een korte uitleg in een klasje, zag ik Mick weer verschijnen in een wetsuit.
na.Met 4 groepjes van 4 per trainer, gingen ze het water in en kwam hun dolfijn aangezwommen. Vervolgens hebben ze 3 kwartier lang allerlei dingen met de dolfijn gedaan: aaien, voeren, vinnen schudden, gebaren, etc. Mick vond het geweldig. Lees maar het verslag van Mick verderop deze pagina. Na afloop konden we de verleiding niet weerstaan om de CD met door Seaworld gemaakte foto van deze sessie te kopen. Maar nu kunnen we alles doen met deze foto, we mogen ze zelf reproduceren, publiceren, etc.



splash orka
Daarna hebben we de rest van Seaworld gedaan. 'Believe' met Shamu, de orka. Dat is een vrij rustige show, de orka springt en laat zich aaien, draait rondjes en laat iemand op zijn neus staan en springen. Het allerleukste van de show is wanneer alle trainers komen bij de tribunes, in de handen klappen en het gebaar maken van klappen op het water. Dat is het teken dat de orka's langs komen om de onderste rijen van de tribune, nat te spatten. Deze rijen heten dan ook de 'Splashzone' en het zijn maar liefst 16 rijen. Uiteraard wilde Tristan ook in de splashzone zitten, dus we zaten op rij 8. En we werden dus ook nat, een orka kan met zijn staart heel wat water scheppen en het publiek in werpen. Maar iedereen wist het, iedereen wordt gewaarschuwd, je kunt zelfs watercapes kopen.
De zeeleeuwen met de onderzeeboot scene, de 4D film over de haunted lighthouse, de pinguins, ijsberen en walrussen bekeken. Alex mocht fijn met Tristan in een andere achtbaan-achtige splash toestand.
We eindigden met de tweede show van de Zeeleeuwen. Deze was heel grappig, eerst een entertainer met een show, waarna deze show overging in een show met de zeeleeuwen en een otter. De show was vol met verwijzingen naar andere shows in Sea World. Erg komisch. Seaworld is beslist een aanrader en niet alleen voor mensen die Orka trainer willen worden!
splash orka orka












 

 


 

Dag 23: Zaterdag 28 juli


We rijden van San Diego naar Los Angelos, ongeveer 2 uur.

Misschien langs de stranden :

Huntington Beach, Pismo Beach, Palm Beach, Santa Monica,  Venice Beach

dana point dana point
Vandag zijn we pas om 11:00 uur vertrokken uit ons motel. Op ons gemak hebben we getankt (deze keer maar slechts 2.87 per gallon) en brood gehaald in de VONS supermarket. Via highway 5 North zijn we naar het noorden gereden, richting Los Angelos. De milesstand is inmiddels 8563 miles, we hebben over de hele reis nu 5221 kilometer gereden.
Vanaf Highway 5 kun je naar de Pacific highway 1 of coastway 1. Deze gaat van badplaats naar badplaats. Als eerste Dana Point. Daar zijn we even gestopt om wat te eten, drinken en de 'restrooms' te vinden. Dat is overigens goed geregeld in USA, overal vind je makkelijk een publieke toilet. Ook de tankstations hebben allemaal een restroom, die je kunt gebruiken. Dana Point is een klein plaatsje, gevouwen om een klif. Er is een pier, veel plezierboten en een stukje strand, onderaan de klif met een leuke branding. Tristan had al gelijk lol met de golven.

Vervolgens zijn we weer ingestapt op weg naar de Desert Inn in Anaheim. Dat was NIET makkelijk. Je zou toch zeggen dat een motel tegenover Disney makkelijk te vinden moet zijn. Eerst reden we op de borden naan Anaheim. Fout: we zaten daardoor 10 mile verderop in Anaheim Hills....? Omgedraaid en toen vanaf de snelweg de juiste afslag, op de Harbor Drive. We moesten op 1600 S Harbor Drive zijn. Dus huisnummers volgen en dan lukt het wel. Dus niet. We zagen 1400 en toen werd het weer 800. Nergens 1600 te vinden, laat staan iets wat op Disney leek. Na een half rondjes te hebben gereden en naar 1600 te hebben gezocht, zijn we maar de hele Harbor Drive afgereden. Wat blijkt, ze tellen vanuit een bepaald punt, zowel naar het noorden vanaf 1 tot aan 99999, maar ook richting het zuiden van 1 naar 99999. En toen vonden we 1600 wel. Precies tegenover de ingang van Disney!
desert inn
We slapen in the Desert Inn:

DESERT INN













 

 


 

Dag 24: Zondag 29 juli


We zitten in LA, geen idee wat we gaan doen. Misschien Disney ?
Over Disney zijn we het nog niet eens. Er is geen avond ticket, dus als we Disney in willen, zullen we de volle 63 dollar moeten betalen. Nadat we erg langzaam waren opgestart deze ochtend, zijn we vandaag pas om 11:00 uur eerst naar het outlet center geweest. De LEVI winkel was blij met ons: 7 spijkerbroeken, 250 dollar, 35 dollar gemiddeld = 27 euro. Verder nog korte surf broeken gekocht in de Quicksilver shop. Alex heeft nog twee korte broeken gekocht. De koffers en tassen van de Samsonite vonden we te duur.
walk of fame walk of fame
Daarna Chinatown voorbij gereden, voor we het door hadden, dus meteen door naar Hollywood Boulevard. Daar is Chinese Mann Theater, waar alle premieres worden gehouden. ook de Walk of Fame loopt over de Hollywood Boulevard. We hebben heel wat bekende 'sterren' gezien en gefotografeerd. Bij het Chinese Mann Theater lopen allerlei characters rond, waarmee je tegen een fooitje op de foto kan. De jongens wilden niet op de foto. Het was erg druk, veel toeristen.











ster
ster
ster
ster
ster

ster






Daarna zijn we de gehele Santa Monica Boulevard afgereden en kwamen daarmee in Santa Monica uit, de badplaats. Daar hebben de jongens gezwommen in de zee, Marti trouwens ook. Er waren best hoge golven, leuk om tegen in te springen, in mee te springen en doorheen te duiken. Zelfs Jasper vond dit leuk. De pier van Santa Monica hebben we overgeslagen, het naast gelegen Venice Beach zijn we alleen langs gereden.
hands hands hands












 

 


 

Dag 25: Maandag 30 juli
Universal studio's


UNIVERSAL

Vandaag zijn we naar Universal Studio's geweest. Eerst een file, waardoor we er anderhalf uur over reden. s'Avonds terug was het iets minder dan drie kwartier. We zijn eerst het spookhuis ingegaan. Niet zo heel spectaculair, het leukst waren de groepjes meiden die gilden als een 'character' te voorschijn sprong. Er waren natuurlijk allerlei enge poppen en beelden, maar soms waren deze poppen echte personen, die tevoorschijn sprongen. Dan kun je wel schrikken!
foto foto foto
Vervolgens de studiotour gedaan. Die was wel leuk, maar ga nooit in de achterste karren van het treintje zitten. De commentator zit in het eerste wagonnetje, dus als hij iets verteld, ziet de eerste wagon het wel. De latere wagons moeten dan nog langs het 'gebeuren' of de 'scene' en dan vertelt hij alweer verder. Desparative housewifes werd opgenomen in de buitenlucht op het complex, maar je ziet niets. Grote witte vrachtwagens blokkeren het zicht, laat staan dat je een acteur ziet.
De uitleg van sommige scenes, stukken decor enzo is wel leuk. Ik heb het antiekwinkeltje van Ghost (televisieserie) gezien, het parkje van Back to the Future (en ook van Ghost), allerlei Wild West straatjes en nog meer scenes. Ook het decor van de vliegtuigcrash van War off the World (Tom Cruise) lag er nog. Jasper vond het leuk, die zat maar te knikken van herkenning. Ook evt informatie over nieuwe films, waren voor hem 'walhalla'. Jurassic Parc 4 komt misschien, the mummy nogwat, afijn nog veel meer. De enige personen die we in al die studio complexen zagen, waren mensen die in ligstoelen naar ons touristen lagen te kijken met een koud drankje, blijkbaar wachtend op iets wat ze zouden moeten doen. Decorbouwers, werklui, monteurs, geluidsmensen, camermensen, het kan van alles geweest zijn.
Na de studiotour zijn we de rest van Universal wezen doen:
- Jurassic Parc: The ride. Niet doen, het is een bootje langs dino's, maar je wordt kletsnat in de laatste 'plunge straight down'. Echt heel nat...
- Special Effects. Doen, een leuke amusant verhaal met grapjes over speciale effecten. Grappig.
- Backdraft. Doen, het verhaal over vuur in de film met special effects.
- The Mummy ride. alleen als je graag in achtbanen zit ..
- Back to the Future. Je zit in de DeLorean en je maakt heftige bewegingen. De jongens vonden hem heel leuk, wij dachten dat het een achtbaan was en gingen er dus niet in (we kunnen tegenwoordig niet meer tegen achtbanen, we komen er spuugmisselijk uit: oud, ja zeg het maar!)
- Shrek 4D. Doen is leuk!
- Waterland. DOEN, erg leuk. Met echte acteurs uit allerlei series. Eerst op het bord kijken, voordat je erin gaat. Het is leuker als je weet dat het echte acteurs zijn. Blond als ik ben, wist ik dat niet.
- Terminator 2: 3D. Geen idee, hebben we niet gedaan?? Zijn we vergeten.
foto foto foto
Totale oordeel (ik mocht aan een survey meedoen, dus ik geef nu ook maar een oordeel):
Leuk, geen tweede keer, iets onder verwachting. Ik had blijkbaar te hoge verwachtingen.... Ik vind Disney leuker.












 

 


 

Dag 26: Dinsdag 31 juli


De laatste volledige dag van de vakantie, in LA. We kunnen allerlei dingen gaan doen:
Rondrijden, Stranden, Beverly Hills, Hollywood?

En we hebben gedaan: uitslapen en het strand.
surfers surfers
Pas om 12:00 uur gingen met zijn vieren naar het strand. Jasper had geen zin, die bleef op de motelkamer met labtop. We zijn naar Huntington Beach geweest. Het weer was een beetje heiig, dus toen was het voor Alex ook uit te houden. Bij huntington Beach wordt veel gesurfd, dus dat zijn we vanaf de pier heel even wezen kijken. Echt zoals in de film: op je buik op het surfboard, golf, opstaan en blijven staan. De golven waren niet zo hoog dat er rollen waren waar ze doorheen konden, maar ze golfden op de golf naar beneden.

Daarna zagen we verschillende 'klasjes' van jongelui, met allemaal rode bikinis of zwembroeken, die les kregen in Baywatch? Geen idee, maar dat leek het meest aannemelijk.
golven
Tristan en Mick wilden meteen zwemmen, dus terug naar auto en zwemspullen halen. De golven waren fun, hoger dan in Nederland. Op Discovery is hier in USA SharkWeek so we see a lot off sharks on tv. Ik dus de hele tijd met argusogen rondkijken in dat water! Niets natuurlijk, er wordt daar niet eens gewaarschuwd.
Opeens wijzen een paar mensen naar de zee, ik zat op het strand en keek ook. Twee vinnen boven water. Ik rende naar Mick en die zei meteen: ' wauw, vet, dat lijken wel dolfijnen.'
Die schijnen donkere vinnen te hebben en ze doken ook steeds weer onder water, net als toen we dolfijnen zagen in Monterey Bay.
Dolfijnen op 30 meter vanaf de kust, terwijl je op het strand zit!!! Er eens in het kwartier vliegen er dan ook nog groepjes pelikanen over de branding. In Nederland moet je daarvoor naar een dierentuin. Ik heb er geen foto's van, jullie zullen me moeten geloven.
Komen we terug in Motel, vertellen het verhaal aan Jasper. Die vertelt dat hij overdag documentaires over haaien heeft gezien op Discovery, onder andere over Venice Beach. Dat is het dorp naast Santa Monica, waar we zondag waren. Goed dat ik dat zondag niet wist.

 

 


 

Dag 27: Woendag 1 aug


Vliegen van LAX naar Amsterdam met KL602. We vertrekken om 17:50 uur uit LAX.

Eerst zijn we rustig opgestaan en om 10:15 uur vertrokken uit de Desert Inn. Met 6 tassen/koffers in plaats van 5, we hebben toch het nodige erbij gekocht. Ook twee jassen weggegooid: een rode jas van Mick die toch echt te klein werd en een oranje jas van Tristan, die en te klein en gescheurd was. Vervolgens naar de WAL-MART gegaan voor wat laatste inkopen:
- 2 DVD's gegrabbeld voor totaal 10 dollar
- Transformers t'shirt voor Jayme (helaas, nooit meer de transformers rugzak gezien..)
- Dora Dora badcape voor Yentl (beide waren jarig tijdens onze vakantie)
- Koekjes en brood voor in het vliegtuig, voor Jasper en Tristan
- Jurassic Parc box met de drie delen, heel goedkoop slechts xx dollar.

venice baywatch
Vervolgens via Venice Beach gereden, omdat we anders te vroeg op het vliegveld zouden zijn. Venice Beach is weer heel anders dan de andere drie stranden die we inmiddels hebben gezien ( Dana Point, Santa Monica Beach en Huntington Beach). Er staan overal stalletjes langs de boulevard, met DVD's, tattoo's van Henna en andere ondefinieerbare zaakjes.
Het lijkt een beetje alternatief en hippie-achtig. Er werd getennist door voornamelijk oudjes (en dan bedoel ik met oudjes: 60 plus) op een klein tennisveldje.
Een soort minitennis, leek het wel. Je hebt ook geen normaal racket, maar een squash-achtig record.
Daarna via de Lincoln avenue in 20 minuten naar het vliegveld gereden. Via de borden Rental Cars reden we direct naar Alamo, waar we de auto buiten neerzetten, iemand onze barkode op de autosleutel scande en wij de koffers in de bus konden zetten. Klaar! En wij waren bang dat het lang zou duren. Nog even snel de miles genoteerd: 8890 miles. Beginstand was 5300 miles, dus we hebben toaal 3590 miles gereden, dat is 5744 kilometer.

Vervolgens ging het inchecken ook vrij snel: paspoort, boarding pass, labels om koffers, koffers afgeven voor security en wijzelf door de Douane. Dat was wel weer apart. We moesten schoenen uitdoen, uiteraard riem afdoen, alles in bakjes stoppen en zelf door het poortje lopen. De flessen water en de kleine pakjes minute-maid appelsap moesten worden weggegooid. Brood en appels mochten wel mee.
Vervolgens zijn we bij de Burger King hamburgers en patat gaan eten, waarbij we een fles water en ... minute-maid appelsap kochten. Toen nog 2 uur wachten voordat we het vliegtuig in mochten.

 

 


 

Dag 28: donderdag 2 aug


Het is nu Nederlandse tijd 16:45 uur en Amerikaanse tijd 07:45 uur. We zijn om 12:30 uur Nederlandse tijd geland, een half uur eerder dan gepland. We hebben 9 uur en 20 minuten gevlogen. Woensdagavond 17:40 uur lokale tijd zijn we vanaf Los Angeles vertrokken.
We zaten in de Boeing 747 op rij 25 en 26, 2 stoelen en 3 stoelen. Het was vrij snel bewolkt en daarna donker, dus we hebben niet veel aan de raampjes gehad.
In het vliegtuig werd na een paar uur het licht gedimd, ongeveer na de film Shrek 3. Toen hadden we al een maaltijd gegeten: kip met rijst, en andere ondefinieerbare bakje en toetje.
Veel geslapen hebben we niet, uiteraard heeft Alex het meest geslapen: ik denk wel 4 uur. Jasper en Tristan vielen ook geregeld weg, Mick heeft maar 1 uur geslapen en Marti 2 uur en later nog een uur.
Na nog een ontbijtmaaltijd konden we boven Ierland een beetje naar buiten kijken. Toch nog veel bewolking.
Landen ging snel, we waren ook snel door de douane. Toen waren alleen de koffers er nog niet. We waren te snel aangekomen, dus er was niet genoeg personeel om de koffers uit te laden. Dat duurde uiteindelijk 3 kwartier, we hadden de trein van 13:59 uur. Wim Beusekom en Jeroen (met Sam en Job, gezellig) kwamen ons van station halen en naar huis brengen.

Nu hebben we de koffers uitgepakt, was aangezet, post gelezen en gaan we beurtelings in bad of douchen. Jasper is zijn kamer ingedoken, Tristan wil achter MSN en playstation en Mick hangt voor tv. We zijn weer thuis en nu maar alles verwerken ....... Ik wil nog al mijn homepages updaten, foto's nog eens rustig bekijken, tips en trucs voor volgende keer vastleggen, eigenlijk al een volgende reis plannen!