Zomervakantie 2012

Deze vakantie bestaat uit drie delen:
De eerste week wandelen in Oostenrijk. Van dinsdag 07 augustus tot en met zaterdag 11 augustus gaan we met totaal 12 man wandelen in de bergen in Oostenrijk: een huttentocht.
We zullen slapen in 4 hutten, boven in de bergen.

Wie zijn wij?
4 gezinnen, 2 kinderen, 3 jongelui, 7 volwassenen, totaal 12 personen.
12 rugzakken, 17 broden, 12 keer een liter drinken per dag, 12 appels, 12 bananen, 12 sinasappels, pakjes Hartkeks, Mueslirepen, energiebars, ontbijtkoek, ....

informatie over Virgental Ga naar het verslag: via deze klik.

De tweede 5 dagen zitten we in Italie aan de Adriatische kust, lees erover via deze klik.
De derde 5 dagen zijn we aan het Gardameer. via deze klik


Berg wandelen Virgentall 2012

wertheim camping
De Oostenrijkse week begint op vrijdag, wanneer de met 2 combinaties vertrekken uit Almere. Stefan, Wilma en de meiden met auto en vouwwagen, wij met de camper.
De vrijdag hebben we vanaf 12:00 uur gereden tot Wertheim, daar zijn we om 19:00 uur aangekomen, vouwwagen uitgezet en in camping restaurentje gegeten.
Het was heerlijk weer, we hebben nog lekker buiten gezeten.
Zaterdagmorgen hebben we eerste allemaal ontbeten en zijn we om 9:45 uur vertrokken en waren we om 17:00 uur in Matrei im OstTirol.
In Duitsland en in Oostenrijk was het lekker weer: ongeveer 25 graden. Via Kitzbuell en Pass Thurn kwamen we in Mittersill. Pass Thurn viel erg mee, wel 1274 meterhoog, maar geen nare haarspeldbochten. De normale busdienst rijd hem ook.
In Mittersill namen wij heel even de verkeerde afslag en dat was net het moment dat Peter en Andre ons inhaalden, zij zaten achter ons op PassThurn.
De FelberTauern Wegg gaat omhoog naar de FelberTauern Tunnel. Het werd wel al heel koud: ongeveer 14 graden !
Na de tunnel regende het heel hard en met die regen afdelen, vond ik niet fijn (terwijl Alex de camper reed en er geen enkele reden was, we reden immers heel rustig). Toch was ik blij dat ik beneden was.
wolken poolen
In Matrei reden we eigenlijk in een keer naar de camping, waar Robert, Ingrid en Roy al waren en natuurlijk Peter, Andre en Tom.

De camping is prima, we staan op een groot grasveld, redelijk drassig, met onafgebakende plaatsen. Twee aan twee, tegenover elkaar.
We hadden nog niet de tent en vouwwagen uitgezet of het begon erg hard te regenen. Heel hard te regenen, riviertjes van water overal. Het veld werd nog drassiger en veranderde in een moeras/vijver.
We besloten op slippers en of blote voeten naar restaurentje te gaan en daar droog te zitten en de eten.
Het was gezellig, de kids hebben het poolen ontdekt.
zonnig
Daarna lekker slapen en zondagmorgen ...... zonneschijn!
Op zondag werden we allemaal op eigen tijd wakker. We zijn even naar de bakker gelopen om brood te halen. Daarna hebben we lekker in het zonnetje gezeten en zijn we naar het Freibad gelopen, 15 min lopen vanaf camping.
Daar konden we zwemmen, beachvollyballen en zonnen. Vlak voor het onweer om 16:00 uur zijn we terug gelopen, precies op tijd.


De maandag op de camping in Matrei stond in het teken van voorbereiding van de wandeltocht. We hebben drie verschillende brode gehaald bij de bakker en ... 9 verschillende stukjes gebak.
Eerst hebben we koffie gedronken en alle taartjes in stukjes gesneden zodat iedereen kon proeven, heerlijk. Maar dit had niets met de voorbereiding van de wandeltocht te maken ...
Daarna hebben we echter allemaal de drie broden geproefd en bedacht hoeveel sneden brood iedereen zou eten in 4 dagen wandelen bovenop de bergen. Je kunt nl. geen brood kopen in de verlaten woestenij van de bergen.
Ik geloof dat we nu 1 broden mee naar boven nemen, verdeeld over alle rugzakken!
Verder hebben we alle fruit (appels, bananen en sinasappels) verdeeld over rugzakken. We hebben snoep, pinda's, en energie koeken mee.
We zijn er klaar voor, nu alleen nog droog weer, want ... het regent hier weer. Elke avond is het raak!

Het wandelplan is:
Dinsdag, dag 1. We starten aan het eind van het dal bij Stroden (1403 m) en gaan naar ClaraHutte (2038 m).
Woensdag, dag 2. Lopen naar de Neue Reichenberger Hutte (2586 m).
Donderdag, dag 3. Lopen naar de Lassnitzen Hutte/Alm (1895 m).
Vrijdag, dag 4. Lopen naar de laatste hutte: Bergersee Hutte (2182 m)
Zaterdag, dag 5. De afdaling naar het dal naar Pragraten 1300 m

Apeldoorn dag 30 km Apeldoorn dag 30 km >

Dinsdag 7 augustus , Wandelen naar de Clara Hutte

Nadat we eest 13 broden hadden opgehaald bij de bakker, zijn we in Matrei op de bus naar Stroden (1403 meter) gestapt en daar is het huttentocht avontuur begonnen. Alle broden werden verdeeld over de 12 rugzakken. Er zijn langs deze tocht ook veel dagjesmensen, de Clara hutte ( 2038 meter hoog) kun je bereiken naar een paar uur, en dan de wandeling weer omgekeerd naar beneden maken. Vanaf Stroden (1400 metr) is het wel ongeveer 500 meter stijgen naar de Clarahutte, dus het was een pittige klim.
Vanuit boekje staat hier 2 1/2 uur voor. afstand 6 km, hoogteverschil ruim 600, omgerekend dus ruim 3 uur. Alvast wat voorinfo van andere sites gekopieerd:

Je wandelt naar het punt waar het smeltwater van de Umbal Kees (gletsjer) zich naar beneden stort in verschillende spectaculaire watervallen, soms meer dan 100m hoog. Het pad slingert langs deze indrukwekkende Umbalfälle en gaat er via bruggetjes overheen. Liefhebbers kunnen nog doorlopen naar de gezellige kleine Clara Hütte op 2038m. Je komt dan over de fraaie alpenwei op de bovenstaande foto. Misschien zien we de apollovlinder, die op de rode lijst van het IUCN als bedreigd staat vermeld. Als je de vlinder wil zien, maak je tijdens deze wandeling een goede kans!

wegwijzer umbalfalle
De vlinder hebben we niet gezien, de Umbal wel, meerdere keren, want het pad kronkelt omhoog lang deze waterval. Stefan werd al vrij snel verlost van zijn 12 bananen, dat scheelde een hoop gewicht. Halverwege de tocht moesten we weer de Umbal oversteken, daar was een mooie plek om de eerste lunch te gebruiken.
Het witte brood ging al voor een groot deel op. Het was zonnig en warm en we zaten heerlijk op de stenen.
Toen we weer verder liepen gaven de richtingsaaanwijzers valse informatie, de tijden klopten niet. We liepen langs de kant van een berg in een grote bocht. Op een moment zagen we de rood witte vlag van de ClaraHutten en meteen daarna de hut zelf.
Het is een klein gebouwtje met een terras waar veel mensen waren, mensen op doortocht naar de volgende hut, of dagjes mensen. En groepen zoals wij, die daar zouden slapen.
We waren er ongeveer 14:00 uur, de rest van de middag hebben we in het zonnetje gezeten of onder de parasol gezeten. Het was in de zon eigenlijk te warm, maar uit de zon te koud. We zaten inmiddels al op 2038 meter, dus de kou klopte wel. Nadat we gekaart hadden en pogingen deden om vlindertjes te fotograferen, konden we om 17:00 uur onze rugzakken op de slaapzaal zetten. De hut eigenaar vertelde ons, dst we allemaal op een slaapzaal lagen, wij blij.
Echter we zijn met 12 personen op de Lager gelegd, die waarschijnlijk voor 10 personen was, per persoon was er erg weinig ruimte.
Alle kinderen sliepen boven met een van de volwassenen: Ingrid. De rest sliep beneden. Stefan had problemen met het geringe licht en verkastte na een tijdje naar de 'huiskamer'. Daar was meer ruimte was en het licht bleef aan.
clarahutte clarahutte uclarahutte
Maar eerst zouden we nog eten: dat was een hele happening. De Clara Hutte had een vegetarische (ik denk zelfs veganistisch) keuken, dus geen vlees. We hebben ook geen eieren gezien. Het eten was niet echte lekker, alhoewel de macaroni nog het beste smaakte. De Kaisersmarren was ook lekker, alleen was dat een klein portie, daar bleven we van bijbestellen. De Vegetarische hamburger was echt niet lekker, arme Tristan. Gelukkig voor hem was de Kaisersmarren voorzien van appelmoes, dus Tristan heeft veel appelmoes gegeten.
Het Camenbert brood van Ingrid was wel prima.
Na het eten hebben we de verslagen bijgewerkt, reisdagboekjes gestempeld en gekaart. Het slapen in de nacht was vreemd. Zowiezo gaat iedereen met de kippen op stok, sommige wandelaars gaan echt om 21:00 uur slapen. Wij vonden dat heel moeilijk, de eerste avond zijn we toen ook maar al om 22:00 uur naar bed gegaan ... Met als gevolg dat we geen van allen snel konden slapen. Alleen Franka en Andrea waren eerder gaan slapen, die waren wel moe.
Uiteindelijk lagen Stefan en Marti op een matras in de huiskamer/eetkamer en de rest op de Lager.
Het ontbijten in de hutten is ook apart. Je kunt een ontbijt vanuit de hut bestellen, eenvoudig brood met jammetje en koffie/thee. Je mag ook alleen koffie en thee bestellen en je eigen brood eten. Ja mag zelfs alleen gekookt water bestellen en je eigen theezakjes gebruiken ...
Dat deden wij. De hutten vinden dat helemaal niet erg, de meeste hutten worden enkele keren per seizoen bevoorraad via helicopter en af en toe een crossmotor. Je moet ook je eigen afval weer mee nemen, dus gebruikte theezakjes, lege broodzakken, snoeppapiertjes, alles neem je weer mee in je rugzak.
Gezien:
- Marmotten: nul
- Steenbok: nul
- Arend: nul
- Edelweiss: nul

clarahutte clarahutte




Woensdag 8 augustus , van Clarahutte naar Neue Reichenberger Hutte

clarahutte Neue Reichenberger Hutte

Om 9:15 uur waren we weggegaan uit de ClaraHutte. We zijn eerst het pad een stuk terug gelopen, totdat we een zeer onduidelijk graspaadje naar beneden moesten gebruiken om heel steil te dalen. Voetje voor voetje door het natte gras (later zou ik er geen hand meer voor omdraaien ..). Daarmee kwamen we beneden bij het watertje, de voorloper van de Umbal. Via een stevige stabiele ijzeren brug (dat zou later nog wel anders worden) stonden we aan de andere kant, om vervolgens hetzelfde stuk weer te stijgen.
En nog veel meer klimmen, een steile klim bracht ons meteen naar een honderd meter hoger. Elke stap 20 cm hoger, zigzaggend langs de berg, soms haarspeldbochten in het pad om de hoogte te kunnen maken.
Op een klein stukje alpenweide hadden we een eerste stop en later bij een soort huisje, een tweede stop.
Onderweg hebben we Edelweiss gezien en gefotografeerd. Een wollig wit bloempje, ik vind het niet eens mooi !
We hebben wel heerlijk gelunched: brood, salami, Bressot, kaas, smeerkaas, smeerworst en bijv. pindakaas. Na de fysieke inspanning van het omhoog wandelen is het heerlijk om te zitten, uitkijken over de bergen en diep beneden naar het water en ijsveld en te genieten van de stilte.
Voor wat btetreft de stilte, die dag zijn we misschien 5 andere mensen tegen gekomen.
wandelpad rand rust edelweis












Terwijl we pauze nummer 3 deden met een appel, kwam er een crossmotor rijder het pad af. We waren compleet verbijsterd, lopend was het al moeilijk, soms smal, soms langs een ijzeren kabel en dan komt er een cross motorrijder langs ...
Ik vond het zelfs eng om te zien. We namen maar aan, dat de moterrijder wist wat hij deed.
S'middags kwamen we bij een vlakte met grote stenen, vrij vlak met een watertje en alpenweides eromheen. Erg mooi, ook hier kwamen we niemand tegen. Omdat de jongens de eeuwige sneeuw wilden 'aanraken' zijn ze een extra klimmetje wezen doen, Dat duurde nog vrij lang, maar de sneeuw is bereikt en een voetstap en 'handtekening' zijn gezet.
Terwijl we stonden te wachten totdat de jongens terug waren, zagen we de eerste Alpenmarmotten. Daarna moesten we om de berg heen lopen om de hut te bereiken. Steeds weer een bocht waarachter dan weer niet de hut te zien was ... Maar om 16:00 uur bereikten de eersten van ons de hut, die in een stenige vlakte op 2586 meter hoog ligt. De rest van de groep kwam daarna met een half uurtje binnen. Terwijl we wandelen valt de groep uiteen en lopen we op eigen tempo.
weide bloem bloem lager












In de hut hadden we een eigen ruimte om te eten, omdat we toch al met 12 man waren. De slaapzaal nr 10 was voor ons, al zouden we 2 extra logees krijgen. Het eten was veel beter dan de Clara Hutte, er was brattwurst, vlees, Kaisersmarren en we konden spiegeleieren bestellen. Een mooie wandeldag: geklommen van hoogte 2038 meter naar hoogte 2586 meter. Prestatie!
Gezien:
- Marmotten: Ja
- Steenbok: nul
- Arend: nul
- Edelweiss: Ja

Donderdag 9 augustus , van de Neue Reichenberger hutte naar de Lasnitschen Hutte

lasnitzenhutte
De dag startte met ontbijt, deze keer hebben we ook Hartkeks gegeten. Dat zijn dikke biscuitjes, die je kunt beleggen met kaas, of zoetigheid. een biscuitje geldt als een boterham ... We vonden ze allemaal wel lekker: dus we namen een beetje brood en een beetje hartkeks.
Daarna bed opruimen (sloop en lakenzak), rugzak weer inpakken en op weg naar de volgende hut. Onze hut lag deels in de wolken, dus we startten met jasjes aan. Toch nog even 2 mooie foto's gemaakt:
hut see
De jasjes konden vrij snel uit, omdat we meteen van 2586 meter moesten stijgen tot de kam van de Rota Lenka, 2794 meter hoog. En niet geleidelijk, nee, meteen vanaf de hut steil omhoog naar de kam. Maar bovenop de kam gekomen, hadden we een mooi uitzicht terug naar de hut en vooruit naar de volgende kam die we moesten overwinnen.
uitzicht kam
Maar eerst een steile afdeling totdat we in een prachtig dallletje kwamen met grote stenen en keien, alpenweide en vooral veel steen. We namen even pauze voor we de 2e klim naar de volgende kam namen. Ook deze wandeling was heel steil, op 1 punt kwamen enkelen van ons (ikzelf bijv.) niet zonder hulp over een klauterstuk.
We wisten wel dat dit de laatste klim was, en dat we daarna alleen maar hoefden af te dalen. Op de helling kwamen we 3 Nederlanders tegen die 2 positieve mededelingen hadden:
- de volgende hut had een wamre douche :)
- de volgende hut had een betere en uitgebreidere menukaart
(later bleek deze hut ook door dagjesmensen bewandeld te worden en lag deze hut weer dichter bij de bewoonde wereld)
Eenmaal toen we allemaal op de 2e kam waren, de Michael Tan Charte, hebben we gelunched. Op de hoogte van 2753 meter je boterhammetje eten op een kam van 4 meter breed...
Halverwege de afdaling hebben we bij de volgende pauze heel stil gezeten (ook Tristan) om de marmotten te zien spelen en niet te verstoren. Robert ging foto's nemen en kwam heel dichtbij, tot op enkele meters. De onderstaande foto is dan ook niet van mij, maar van Robert:
.... foto's komen nog ...

Na deze onderbreking konden we doorlopen (dalen) tot de hut.
We liepen grote delen door rivierbeddinkjes al dan niet met laagjes water. Soms sloeg een watertje rechtsaf (opmerking Wilma) en ging het pad rechtdoor. Bij de hut aangekomen namen we eerst weer wat te drinken en de kids namen een ijsje. De eigenaar van de hut had ook koeien en het teruleiden van de koeien naar de stal was voor ons stadsmensen een leuk vermaak. De stal was vlak boven de hut en een eigenwijze koe vond het terras van de hut leuker dan de stal. Tristan maakte grapjes over zijn rode t'shirt en stieren, maar trok voor de zekerheid zijn rode t'shirt uit, de held.
De koe aarzelde niet en liep naar het shirt en begon het op te eten. Een attente andere wandelaar trok het shirt weer uit de bek van de koe.
Volgens de huteigenaar/boer vinden de koeien het zout in het t'shirt (zweet) lekker en vrat ze het daarom bijna op.
Tristan heeft het t'shirt maar mee onder de douche genomen om de kwijl van de koe af te spoelen.
De douche was heerlijk, de 2 persoonskamer van Stefan en Franka ronduit luxe. De familie Pochenklaas sliep in de drie persoonskamer en de rest in de 7 persoons Lager. En de huteigenaar was bang dat we de indeling over de 3 kamers niet zouden kunnen maken,
Het eten was ook lekker ..
Nienke uit Friesland deed mee met kaarten en weer gingen we op tijd naar bed (22:30 uur of zo). We mochten wel zo lang als we wilden beneden in de eetzaal blijven, het licht bleef volgens de eigenaar de hele nacht aan: goedkope stroom van waterkracht uit het beekje.
hut koei

Gezien:
- Marmotten: Ja, heel veel
- Steenbok: nul
- Arend: nul
- Edelweiss: Ja







Vrijdag 10 augustus, van Lasnitzen Hutte naar Bergersee Hutte


Vandaag konden we terug zien waar we gisteren vandaan waren gekomen:
kam De komende wandeling was een makkelijke wandeling over de panorama weg. Deze weg loopt langs de zijkant van de berg en heeft een prachtig uiticht over het Virgental en de Grosse Venediger. Echter die lag in de wolken, we hebben hem niet gezien. Maar de wandeling was mooi.
Via de zelfontspanner hebben we een groepsfoto genomen, je kunt niet even een andere wandelaar vragen. Die hele wandeling hebben we 2 keer 2 mensen als tegenliggers gehad.
groepsfoto We waren vrij snel in de Bergersee Hutte: Bergersee Hutte

Achter deze hutte ligt een kam die leidt naar de Lasorchen Hutte. Andre, Tom, Tristan en Franka besloten om deze kam nog even te 'nemen' en gingen bijna gelijk door. Ze konden natuurlijk wel klimmen zonder bepakking, dus dat ging snel.
Ze stegen gestaag en waren heel snel niet meer te zien met blote oog. Totdat Tristan zijn oranje regenjack aantrok, toen zagen we ze zonder verrekijker.
Ze hebben de ksm niet gehaald, Tristan kreeg last van zijn enkel.
Dat was wel jammer.
Wilma, Petra en Marti maakten een rondje langs het meertje en kwamen toen de vier tegemoet, die alweer aan het dalen waren.
De rest van de dag hebben we besteed aan kaarten, filmpje kijken op Ipod, eten en tekeningen van hutten inkleuren ..


Zaterdag 11 augustus, afdaling naar het Virgental



Na een goede nacht in de Bergersee Hutte, zijn we de afdaling naar het dal begonnen. We moesten bijna alleen maar dalen, maar we hadden gekozen voor de lange geleidelijke afdaling. Het plan was de bus in Pragaten van 12:00 uur of 13:00 uur. De afdeling loopt in het begin hoog langs een berg, waardoor er weer diverse mooie panorama foto's te maken waren.
Onderweg kregen we te maken met regen, de eerste echte regen in deze 5 dagen. Dit was gelukkig al in het bos, dus we hadden er niet veel last van de regen. We hadden nog wel een venijnig staartje: het bereiken van de echte weg (waar auto's kunnen rijden) leidde tot een andere route als de korte bospaadjes. Hierdoor moesten we aan het eind toch nog een klein klimmetje doen, met als gevolg nog wat meer daalwerk. Nooit was iemand blijer om een bushalte bankje te bereiken...
We zijn gestart om 8:45 uur en we waren om 12:30 uur bij de bushalte. Daar bleek echter de bus pas om 14:00 uur te gaan, maar ... er kwam een Venediger Taxi busje voor 8 personen langs. We hebben 7 man in het busje gestopt en de andere 4 werden door Andre met de auto gehaald.
Op de camping stond een klein welkomstmaal klaar: witte Kaiserbroodjes, een groot witbrood en gebakjes uit de konditorei.




Italie Adriatische Kust, Lido Degli Scacchi

We zijn maandagmiddag op Camping Florenz aangekomen, na 6 uurtjes rijden. We wilden geen pas met 12 % rijden, dus moesten we omrijden via Villach. Daarna om Venetie heen en via een kustweg naar Lido Degli Scacchi.
Na wat moeilijke aanmelding bij de receptie, kregen we onze pitches. Petra en Ingrid staan naast elkaar, wij staan drie plekken verderop.
De camping is een Italiaanse camping, bijna geen andere nationaliteiten. Zandgrond, onder palmbomen/dennebomen, dus wel schaduw. Maar ... we zitten in een mengvorm tussen Bakkum en Frans kamp in Bussem.
Veel vast plaatsen of plaatsen waar men drie weken staat. De hele plek wordt volledig 'bebouwd', de hele Italiaanse familie zit aan tafel en praat geanimeerd met veel gedoe over ?? .
Tegenover ons wonen wat oudjes, ik denk dat ze het halve seizoen hier wonen. De oudjes staan soms te praten op een toon, alsof ze de wereld moeten redden. Joost mag weten waar het over gaat, maar het is blijkbaar erg belangrijk. Dan komt er weer een oudje bij, loopt er were eentje weg ...
Vermaak voor ons!
.
Maandagavond gelijk maar het dorpje verkend, de avondmarkt met de gebruikelijke toeristenzooi was aanwezig.
Dinsdag was wasdag, luierendag, zwemdag, etc.
Na enig onderzoek weten we hoe we een fietstoch kunnen regelen. Via een fietsenverhuur in Porto Garibaldi kunnen we 7 fietsen huren om rond een natuurgebied te fietsen en het oude stadje Comaveccio te bezoeken. Dat gaan we donderdag doen.
Inmiddels hebben we internet, dus we kunnen mailen en een beetje chatten. Het plaatsje waar wij zitten, Lido degli Sacchi, is niet veel byzonders, het plaatsje ernaast, Porto Grribaldi is groter en wel leuk.
Daarmee is woensdag ook een luie dag geworden, maar het is warm, dus niet zo erg.
We zijn nog wel om 17:00 uur naar Ravenna gereden, de stad van de mozaieken.alleen was het woensdag 15 augustus:Maria Hemelvaart. Dat is een feestdag in Italie zoals in veel katholieke landen. Alle winkels dicht en in Ravenna was het heel rustig. We hebben wel door het stadje gewandeld, een mooi oud stadje met heerlijke koele kerken ..
Het bleef al deze 5dagen warm, maar ook in de nacht is het weel warm. Petra en ik zaten regelmatig s'; nachts buiten om af te koelen, het was echter buiten niet kouder als binnen in ten t of camper.
Donderdag hebben we fietsen gehuurd om een fietstocht te maken rond een natuur gebied met Flamigo's. Via Covacchio 9een soort Giethoorn) fietsten we rond een meer. Bij de plaats waar de boot naar Flamingo's zou vertrekken, zoudne we 3 uur oetn wachten. Omdat het gewoon nog steeds 30-35 graden was, ook in de schaduw, zijn er doorgefietst. Nadat we het pontje van Porto Garibaldo hadden gedaan waren we weer terug bij de fietsenverhuur. De rest van de middag hebben we op de camping doorgebracht, lekker in de zee gezwommen.
De zee is hier overigens heel warm, ik denk wel 25 graden. Vlak aan het strand is het net een warme douche, zo warm is et water.
In de avond zijn we terug gegaan met de auto om vis te eten. Petra, Robert en ik hadden een soort mixed grill van allerlei soorten vis en schaaldieren. Erg lekker, alhoewel voor mij de inktvis niet hoeft.
De acht van donderdag naar vrijdag was het voor het eerst iets koeler, heerlijk, het slaapt een stuk beter.
Vrijdag morgen: eten , inpakken en wegrijden vanaf camping naar het Gardameer, op weg naar Stefan en Wilma en de meiden, We moet 202 km rijden, ongeveer 2 uur en 12 minuten, volgens de tom-tom.
We hopen dat het Gardameer heel mooi weer heeft, maar wel in de nacht een beetje koeler ...

Italie, Gardameer, Bardolino

We zijn vrij snel aangekomen op camping Serenella in Bardolino aan het Gardameer. Slechts 200 km rijden dus om 13:00 uur stonden we alweer op de volgende plek, tegenover Wilma en Stefan. Een prima plek, op verschillende momenten schaduw en vlak bij het meer. De camping ligt aan het meer, alleen het openbare wandelpad ligt tussen de camping en het Gardameer. Dus 50 meter lopen en je zit in het meer.
Het Gardameer is heerlijk, koeler dan de zee, en NIET zout. Zout is niet heel erg, behalve wanneer je per ongeluk een slok water in je mond krijgt.
De temperatuur is heel ook 30-35 graden, maar voelt toch een stuk aangenamer aan dan bij de kust. s'Nachts was het ook beter en koeler om te slapen.
Je kunt heerlijk dobberen op het meer, het zwembad is ok en Bardolini is in de avond heel druk en gezellig. Iedereen loopt te 'flaneren' en eet een ijsje bij het haventje. Erg lekker ijs, groot bol ijs voor maar 1,50 euro. Eens kijken wat we de komende dagen zullen doen.
serenella serenella serenella












En ... weinig! Wilma en ik zijn op de fiets naar Garda geweest en we hebben even gewinkeld. Met Stefan heb ik de volgende dag gefietst naar Bardolino. Het is heerlijk op de Gardameer, dobberen op de boot of op het paarse luchtbed. We eten zaken als pizza, vlees op barbecue, hamburgers van grillplaat met aardappelschijfjes. Minstens een keer per dag een heerlijk Italiaans schepijsje ...
We zijn met 6 van de 7 op een banaan geweest, ikzelf zat in het bootje om de foto's te nemen.
De waterfiets kostte een tientje per uur en daarmee kom je verder het meer op, waar het water kouder en helderder is.
banaan banaan banaan
Op de laatste dag hebben we visite gehad van de familie Aalst, we hebben gezwommen en we zijn in Bardolino gaan eten. Daarvoor zijn Andrea en Marti nog gaan parasailen. Afgesproken was 16:00 uur, dat werd 16.30 uur omdat de boot nog wat getankt moest worden (jerrycan met benzine ...).
Op de boot werden we eerst in een tuigje gehezen. Dan maakt de boot vaart en wordt de parachute ontvouwen. Pas dan konden we met ons tuigje gekoppeld worden aan de parachute. Ik mocht achter en andrea kwan voor mij hangen.
Daarna wordt de lier langzaam gevierd, waardoor je steeds verder en hoger komt te hangen. Ik weet niet precies hoe hoog je hangt, maar het water zag groen in plaats van blauw vanaf boven.
` Wij waren de 2e tandem waardoor onze route door de lucht, dicht langs het plaatste Garda kwam. Erg leuk! Andrea was een held en durfde met losse handen, ik was wat voorzichtiger.